گفت‌وگو با سیدمحمد بهشتی هم می‌تواند یک اتفاق رسانه‌ای باشد و هم خاطره ارزشمندی را بسازد که هرگز از یاد نمی‌رود. این را بدون اغراق می‌نویسم. او شیرین سخن می‌گوید و کلامش نوعی روایت‌گری ذاتی و تصویرسازی اکتسابی را با خود همراه دارد، آدم را لبریز از شوق بیشتر دانستن می‌کند.

ﺁﺛﺎﺭ ﻫﻨﺮي ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩﺷﺎﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﻲ ﺳﻴﺮ ﺣﻴﺎﺗﻲﺍي ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺁﺩﻣﻴﺰﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ: ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺛﺎﺭي ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺟﻨﻴﻨﻲ ﺳﻘﻂ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ؛ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﻴﻠﻤﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪﺗﺎي ﺁﻥ ﻛﺴﻲ ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ﻧﻤﻲﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻩ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﻢ ﻭ ﺭﺳﻤﻲ ﺩﺭ ﻣﻘﻴﺎﺱ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎﺑﻘﻲ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺟﻨﻴﻨﻲ ﺳﻘﻂ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﻛﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻏﻠﺒﺸﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﭼﻨﺪﺍﻧﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﻲ ﻣﻲﻣﻴﺮﻧﺪ؛ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩي ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﭙﺮي ﻛﺮﺩﻥ ﻋﻤﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺭﻭﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻗﻠﻴﻠﻲ ﺁﺛﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻲﻣﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﻭ ﻧﺴﻞﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻲﻣﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺁﺛﺎﺭي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺷﺎﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎﺗﻨﺪ. ﭘﻨﺪﺍﺭي ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﺔ ﻧﺎﻣﻴﺮﺍﻳﻲ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﻮﻧﺪ.

تجربه‌ای فراموشی‌نشدنی است شورِ دریافتِ نامه و پیغام از عزیزی که احساس فاصله چیزی از ارزش او نزد ما نکاسته و به عکس بر عطش ما بر دریافت خبری از او افزوده. در این حالت ارج و قدر از فرستندۀ نامه به خود نامه و به نامه‌رسان تسری می‌کند و دلمان می‌خواهد پیغام‌رسان را در آغوش گرفته و از او سراغ آنچه او دیده و شنیده و در نامه نیامده را بگیریم. محبت به نامه‌رسان زمانی فزونی می‌گیرد که به هر علت شخصا امکان خواندن این نامه را نداشته باشیم و بدانیم که او همان کسی است که می‌تواند نامه را برای ما بخواند، در این صورت عطش ما بی‌قیاس‌تر و کار پیغام‌رسان ارزشمند‌تر می‌شود. چنین نامه‌ای چون گنجینۀ پر زر و سیمی جلوه می‌کند که یگانه کلیدش در دستان اوست.