نامگذاری‌های بی‌تناسب معمولا محصول برخورد آمرانه با شهر در دورۀ جدید است، هرچند در یک سدۀ اخیر هستند نام‌ خیابانهایی که دلالت بر حقیقتی داشته‌ باشند؛ خیابان مفتح از آنجا که ایشان در آنجا به مقام شهادت نائل شدند اصیل است و میدان شهدا یادآور حادثۀ ۱۷شهریور۵۷ است.

کمتر از دو دهه پیش بود که با نصب تابلوهای بزرگ تبلیغاتی و اطلاع‌رسانی شهر از حالت صامت در آمد و شروع به سخن گفتن کرد و شهر صامت تبدیل به «عرصۀ گفته‌ها» شد. خیلی طول نکشید که شهر دچار تفریط شد؛ یعنی «عرصۀ گفته‌ها» در کوتاه‌زمانی به «عرصۀ هیاهو» مبدل شد و علت آن نیز تعداد پرشمار تبلیغاتی بود که برای مدیران شهری درآمدشان بیشتر از محتوایشان اهمیت داشت.

در گذشته نه چندان دور و در هشت ساله دولت قبل تقریباً همه وقتی به هم می‌رسیدند، می‌پرسیدند چه خبر؟ گویی یقین داشتند اخباری هست که به سمع و نظرشان نرسیده. شاید دیگری کنار پنجره‌ای بوده و چیزی دیده و می‌تواند به ما هم از آن خبر دهد. اما اکنون فضا یک سر دگرگون شده و همه از اخبار باخبرند و نسبت به رخدادها واکنش نشان می‌دهند.

مدیریت شهری باید به این باور برسد که «ساختن شهر» به معنی وسعت بخشیدن به فعالیت‌های عمرانی و تدارک هرچه بیشتر زیرساختهای شهری نیست بلکه به معنی تدارک فضای لازم برای ظهور و ایفای نقش اهل شهر است چراکه این اهل شهرند که شهر را می‌سازند.

در سنتِ معماریِ ایرانی همه‌جانبه‌نگری اصلی بدونِ استثناست. معماران تلاش می‌کردند با یک تیر همۀ نشانه‌ها را هدف قرار دهند و کارشان را از همه وجوه معنادار کنند. به این اعتبار زیرزمین نیز به مثابهِ یک عنصرِ ساختمانی عملکردهای مختلفی داشته، و پاسخ‌هایی به اقتضائاتِ محیط طبیعی می‌داده است.

 مدتی است که دوباره شهر عرصۀ وقوف و تماشا شده. ما دوباره بینایی‌مان را به دست آورده‌ایم. حتی عکسهایی که در فضای مجازی اطرافیانمان منتشر می‌شود حکایت می‌کند که شهر دوباره به پس‌زمینۀ تصاویر برگشته؛ ما زیبایی‌های شهر را می‌بینیم و بهترین شاهدش این است که میل داریم روی پل طبیعت، با منظرۀ البرز و در کوچه و پس‌کوچه‌های قدیمی عکس بگیریم.