ویلای نمازی در دورۀ پهلوی دوم توسط معمارِ مؤلف و طراحِ مطرحِ ایتالیایی جيو پونتی در باغی بزرگ در محلۀ دزاشیب تهران احداث شد. پونتی در زمرۀ بازیگران اصلی صحنۀ معماری معاصر جهان است که در تمامی عرصه‌های طراحی از کوچکترین مقیاس تا بزرگترین مقیاس صاحب‌اثر است.

محیط معنایی از آنرو که دربند کون و فساد مادی نیست، نسبت به محیط مادی دیرپاترست. طبیعتا هر چه محیط روایی صبغۀ مادی‌اش بیشتر شود، از بی‌زمانی‌اش کاسته و بالعکس هرچه مجردتر و لطیف‌تر شود، بی‌زمان و بادوام خواهد شد. پس ساحت روایی در مراتبِ نازلش شاید بیش از یکی دو نسل نپاید و در عوض در لطیف‌ترین مراتبش از قفسِ تنگِ زمان می‌رهد و نسل‌های متوالی انتقال پیدا خواهد کرد.

وقتی به «صنعت» واژۀ «دستی» را می‌افزاییم در واقع به نوعی اعتراف کرده‌ایم که «صنایع دستی» ذیلِ صنعت به معنایِ معاصرِ آن است. چناچه اگر جز این بود باید صنایع مدرن را «صنایع ماشینی» قلمداد می‌کردیم درصورتیکه اینکار را نمی‌کنیم.

اشتباه است که ما خود را در مسلمانی از تمام درگذشتگان ممتازتر بپنداریم و فراموش کنیم که مراعات وصایا و حرمت ایشان بر هر مسلمانی واجب است. هدف ایشان از آرمیدن در جوار اولیاء خدا چه بوده جز تمسک به مقام آن بزرگان برای آمرزش خود و بهره‌گیری از معنویت جاری در این اماکن برای وقتی که دستشان از دنیا کوتاه است.

دکتر باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی در حوزه مدیریت تخصصی، چه قبل و چه بعد از انقلاب اسلامی، فعالیت بسیاری ‌کرد. کار در حوزه حفاظت و مرمت علی‌الخصوص، و میراث فرهنگی بطور عام، برای او یک شغل نبود، بلکه مسئولیتی بود که فرهنگ ایرانی برعهده‌اش گذاشته بود، و همواره تلاش می‌کرد تا هرکاری از دستش برمی‌آید انجام دهد تا امانتِ پیشینیان، به‌سلامت به آیندگان برسد.

در تلقی عرفی موزه مکانی است که در آن اشیا و آثاری ارزشمند نگهداری می‌شود. اما از سوی دیگر هر آنچیز که در زندگی روزمره به کاری نمی‌آید و یا اصطلاحا «به دردی نمی‌خورد»، جایش را در موزه می‌دانیم. به عبارتِ دیگر هرچه از چرخه مصرف روزانه و بهره‌برداری کاملاً خارج شده، یا مندرس شده، و یا نقش و عملکرد همیشگی‌اش را از دست داده مانند اتوموبیل قدیمی که دیگر حرکت نمی‌کند «موزه‌ای» می‌خوانیم.