روایتهای بازمانده از دوران مختلف حیات نیشابور، چه تواریخ محلی و جغرافیایی و چه سفرنامه‌ها، از این منظر بسیار می‌گویند. گویی دو بال به ما می‌دهند که در خیال بر آسمان نیشابور در طول تاریخ پرواز ‌کنیم و از آسمان آنچه را دیده و روی داده ببینیم. لطفِ هوای صبحگاهش را استنشاق کنیم.

از ویژگیهای دیگر ایران، نشستن بر تلاقی‌گاه کمربند بیابانی و کمربند کوهستانی است. جایی که دامنه‌های پرشیبش سد بسط حیات است و در نواحی پست آن کمبود آب و شوری خاک زراعت را دشوار می‌کند.

صندلی با «جایی» شدن در رقابت تنگاتنگی با فرش قرار گرفته بود.  بر روی زمین زندگی «مکان» زیاد است ولی هر مکانی «جا» نیست. جا، مکانِ شریف است. فرش مکان را از «ناکجایی» در می‌آورد و «جایی» می‌کرد.

در آنجا چیست که ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد؛ ظرافت و نفاست نقوش سنگ‌نگاره‌ها؟ تصور دبدبه و کبکبۀ امپراطوری هخامنشی؟ پیشرفتگی فناوری آن عصر؟ مسلما همۀ اینها ولی نه دقیقا هیچکدامشان.

اربعین سال ۵۷ بزرگترین راهپیمایی ضد رژیم بود. در آن ایام از وقایع انقلاب عکاسی می‌کردم و آن روز حوالی میدان انقلاب رفته بودم. در تقاطع خیابان آزادی و بهزاد، سمت جنوب، ساختمان ده طبقۀ نیمه‌سازی بود که پشت بامش اشراف خوبی تا عمق خیابان‌های اطراف داشت. به همین مناسبت هم در پشت‌بام ازدحامی شده بود.