در سال‌های نخست انقلاب، تغییر رویکرد فرهنگی ضرورتی انکارناپذیر بود؛ اما آنچه باعث می‌شد بسیاری از مسائل حل‌وفصل شود، نه صرفاً نظارت، بلکه گفت‌وگوی عمیق میان مدیران فرهنگی و هنرمندان بود.

سینمای ایران امروز بیش از یک بحران اقتصادی، گرفتار «بهت فرهنگی»است؛ از حاشیه‌راندن فیلم‌سازان صاحب فکر و سلیقه تا خالی‌شدن سالن‌ها و فشار بر معدود فیلم‌هایی که به پرده می‌رسند. با این همه، این بحران را نباید با شکست فرهنگی سینمای ایران یکی دانست؛ سینمایی که همچنان یکی از مهم‌ترین عرصه‌های فرهنگی ایران است.

شعارزدگی زمانی اتفاق می‌افتد که ما مقوله‌یی را نشناسیم و با عمق موضوع اُنس نداشته باشیم و به امور سطحی اکتفا کنیم. از جمله چیزهایی که آن فضا برنمی‌تابید، ابتذال بود و شعارزدگی یکی از انواع ابتذال در سینما است.

مدیریت مؤثر، به‌جای ساختن و جایگزین کردن مداوم، باید مانند باغبانی به اصلاح و پرورش سازوکارهای موجود بپردازد. ما در شهر به اندازه یک ارکستر عظیم ساز داریم، اما چون سازها کوک نیستند، حاصل این همه ساخت‌وساز و خدمات، الزاماً آرامش و آسایش شهروندان نیست.