ما در شرایط جنگ سینما را حفظ کردیم، نه اینکه آن را محدود کنیم. اگر ایجاد حفاظ برای یک نهال تازه‌رو را گلخانه‌ای بدانیم، پس باید گفت سینمای ایران برای بقا به چنین حمایتی نیاز داشت.

در سال‌های نخست انقلاب، تغییر رویکرد فرهنگی ضرورتی انکارناپذیر بود؛ اما آنچه باعث می‌شد بسیاری از مسائل حل‌وفصل شود، نه صرفاً نظارت، بلکه گفت‌وگوی عمیق میان مدیران فرهنگی و هنرمندان بود.

کسانی که در تلویزیون مسئولیت می‌گرفتند معمولا شناختی نسبت به هنرمندان نداشتند. کار بسیار سختی بود که بتوانیم متقاعدشان کنیم. بایدوشایدهای زیادی طرح می‌شد تا بتوانیم کاری را آغاز کنیم. وقتی مدیری می‌آمد اعتمادی به مدیر قبلی نمی‌کرد و می‌خواست دوباره خودش با افراد آَشنا شود یا همه نکته‌ها را بررسی کند و در جریان سیرتاپیاز ماجراها قرار گیرد.

سینمای دهه شصت یک دوران است که کارنامه مشخصی برای خودش دارد، حدود و ثغور، و کاراکتر دارد. در صورتی که ما در مقولات دیگر این را نداریم. سینمای دهه هفتاد و دهه هشتاد این را ندارد.

در سال‌های نخست شکل‌گیری سینمای پس از انقلاب، هدف فقط تولید فیلم نبود؛ چشم‌اندازی بلندتر وجود داشت: اینکه سینمای ایران بتواند در جهان دیده شود و به جایگاهی برسد که بخشی از جریان اصلی سینمای جهانی باشد؛ از حضور در جشنواره‌ها تا تأثیرگذاری بر فیلم‌سازان و دانشگاه‌های دنیا.

سینمای ایران توان ساخت پروژه‌های تاریخی بزرگ را دارد، اما برای تبدیل این توان بالقوه به یک جریان مداوم، باید تجربه‌ها انباشته شود، از دانش و تجربه دیگران آموخت و در نهایت آن را به یک زبان و محصول ایرانی تبدیل کرد.