در آن سنت زواره‌ای درس‌هایی برای امروز هست. اینکه مرافعه امروز با همسایگانِ ایران ضمن اینکه ناشی از رفتار ناشایست ایشان است و واکنش، ناراحتی و بغض ما را نشان می‌دهد نباید باب آشتی آینده را به طور کامل ببندد.

پس از سال‌ها که صحبت از آن می‌شود که دولت باید فرهنگی باشد نه فرهنگ دولتی، عده‌ای هنوز متوجه موضوع نشده‌اند و سؤالشان این است که مگر می‌شود صنعت یا عمران یا تجارت را فرهنگی دید. اینان که متوجه فرهنگ غیردولتی یا دولت فرهنگی نمی‌شوند فعلاً خوب است حداقل یک نمونه از مصادیق دولت فرهنگی را که در وزارت راه و شهرسازی در حال تحقق است ببینند.

 تأملی در تاریخ ایران نشان می‌دهد که ایرانیان همواره با کسانیکه مقام و موقعیت و ویژگی‌های آنان را به جا آوردند، هر قدر بیگانه به لحاظ فرهنگی، رفتاری تؤام با عطوفت و صلح و محبت داشته‌اند و به عکس هر زمان که از ناحیۀ قوم یا سرزمینی تحقیر شدند آن را تاب نیاوردند و نسبت به آن واکنش نشان دادند، همین بغض است که در شکلی دیگر و در دوره‌های اخیر در شعار «مرگ بر امریکا» خود را نشان داده است.

به صرافت افتادن برای ایجاد موزۀ مطبوعات خود از جنبۀ دیگری اهمیت دارد. وقتی جامعه‌ای مبتلای به روزمرگی است اساسا نمی‌تواند به چیزی ورای نگاه روزمره‌ نگاه دیگری داشته باشد؛ در جامعه‌ای که دردش صبح را به شب رساندن و شب را صبح کردن است نه تنها به مطبوعات که به هیچ موضوع دیگری نیز نمی‌توان نگاهی غیرروزمره داشت.

مردم در میان این‌همه بی‌امكاناتی و محرومیت، با شناخت مواضع مختلف خبررسانی، خود خبر درست را تشخیص می‌دهند و به آن اعتماد می‌كنند. البته عده‌ای هم هستند كه در این محرومیت، به این نتیجه می‌رسند كه دیگر كاری به اخبار نداشته باشند. این افراد خود را از بزنگاه‌های مهم و تاریخی جامعه حذف می‌كنند و با این حذف بازهم به دولتی ضربه می‌زنند كه در این جریان بی‌تقصیر است.

اگر روزگاری جامعه تنها با انتخاب نمایندگان مجلس در عرصه نظارت بر مدیریت كشور ایفای نقش می‌كرد اكنون علاوه بر آن راهی موثرتر و مستقیم‌تر برای ایفای نقش صاحب محضری خویش یافته است. افكار عمومی با حساسیتش نسبت به موضوعاتی و چشم‌پوشی از موضوعات دیگر كسانی را كه تا پیش از این عادت به زندگی در فضای شفاف نداشته‌اند در اتاقی شیشه‌ای قرار داده و به آنان می‌فهماند كه همه سكنات‌شان تحت نظر است.