اگر فرهنگ را دانایی حاصل از تعامل تاریخی آدمیان با محیطشان بدانیم هر آنچه که به نوعی سروکارش با دانایی است ذیل فرهنگ قرار خواهد گرفت و بر آن مظهریت خواهد داشت؛ به این تعبیر زبان و آیین و آداب و سلوک و رسوم و ... همه و همه به نوعی دلالت بر دانایی آدمیان یا همان فرهنگ دارد. تأمل در زبان از حیث مظهر فرهنگ بودن چیزهایی را برای ما آشکار خواهد کرد.

این مهم است که بتوانیم بین دو موضوع «جهانی شدن» و «جهانی‌سازی» تفاوت قائل شویم و قادر باشیم که در همۀ اتفاقاتی که در سرزمینمان در حال وقوع است اعم از فعالیتهای عمرانی و سبک زندگی و نظام آموزشی و .... با ترازویی صحیح تشخیص دهیم که در مدار جهانی شدن قرار داریم و یا مبتلای پروژۀ جهانی‌سازی شده‌ایم.

در آن سنت زواره‌ای درس‌هایی برای امروز هست. اینکه مرافعه امروز با همسایگانِ ایران ضمن اینکه ناشی از رفتار ناشایست ایشان است و واکنش، ناراحتی و بغض ما را نشان می‌دهد نباید باب آشتی آینده را به طور کامل ببندد.

پس از سال‌ها که صحبت از آن می‌شود که دولت باید فرهنگی باشد نه فرهنگ دولتی، عده‌ای هنوز متوجه موضوع نشده‌اند و سؤالشان این است که مگر می‌شود صنعت یا عمران یا تجارت را فرهنگی دید. اینان که متوجه فرهنگ غیردولتی یا دولت فرهنگی نمی‌شوند فعلاً خوب است حداقل یک نمونه از مصادیق دولت فرهنگی را که در وزارت راه و شهرسازی در حال تحقق است ببینند.

 تأملی در تاریخ ایران نشان می‌دهد که ایرانیان همواره با کسانیکه مقام و موقعیت و ویژگی‌های آنان را به جا آوردند، هر قدر بیگانه به لحاظ فرهنگی، رفتاری تؤام با عطوفت و صلح و محبت داشته‌اند و به عکس هر زمان که از ناحیۀ قوم یا سرزمینی تحقیر شدند آن را تاب نیاوردند و نسبت به آن واکنش نشان دادند، همین بغض است که در شکلی دیگر و در دوره‌های اخیر در شعار «مرگ بر امریکا» خود را نشان داده است.

به صرافت افتادن برای ایجاد موزۀ مطبوعات خود از جنبۀ دیگری اهمیت دارد. وقتی جامعه‌ای مبتلای به روزمرگی است اساسا نمی‌تواند به چیزی ورای نگاه روزمره‌ نگاه دیگری داشته باشد؛ در جامعه‌ای که دردش صبح را به شب رساندن و شب را صبح کردن است نه تنها به مطبوعات که به هیچ موضوع دیگری نیز نمی‌توان نگاهی غیرروزمره داشت.