در سال‌های نخست مدیریت سینمای پس از انقلاب، ایده تأسیس بنیاد فارابی و بازتعریف جشنواره فجر بر یک اصل استوار بود: جشنواره باید بازتاب‌دهنده کارنامه یک سینمای واقعی و در حال تولید باشد، نه جایگزینی برای نبودِ سینما. بر همین اساس، تلاش شد جشنواره فجر به ویترینی برای نمایش دستاوردهای سالانه سینمای ایران تبدیل شود.

رادیو و تلویزیون در سال‌های نخست پس از انقلاب میان دو نگاه متضاد گرفتار بود؛ عده‌ای آن را منبری برای آموزش دینی می‌خواستند و گروهی صرفاً رسانه‌ای سرگرم‌کننده. چالش اصلی، پیدا کردن تعادلی میان جذابیت برای مخاطب و کارکرد آموزشی بود.

انسان‌ها در تاریکیِ تنهایی گرفتار شناختی ناقص‌اند و آنچه می‌تواند دیوار این سلول‌ها را بشکند، نه قانون و هنجار، بلکه محبت، وجدان و شناخت در روشنایی است؛ همان چیزی که در فیلم، در حضور «احمد» و در ظریف‌ترین نشانه‌های انسانی خود را نشان می‌دهد.

سینمای ما سینمای پرخرجی نبود. سینمایی نبود که به لحاظ صنعتی یک سر و گردن از سینمای جاهای دیگر دنیا بالاتر باشد. سینمای ما فقط به خاطر شعر، بیان، عطر و طعمش بود که در دنیا جلوه می‌کرد؛ عطر و طعمی که ریشه در ایرانی بودن و دلالت‌های فرهنگیش داشت.

انتخابات در سینمای ایران فقط یک موضوع مغفول‌مانده نیست؛ خودِ مفهوم انتخابات نیز در چهار دهه گذشته دستخوش تغییر شده است. از یک تکلیف شرعی تا مسئله‌ای اجتماعی ـ سیاسی، انتخابات معنای متفاوتی پیدا کرده و همین دگرگونی، نسبت سینما و فیلم‌سازان با آن را پیچیده کرده است.