سینما یک ثروت مهم است که ایران در اختیار دارد و مسوولان نباید آن را دست کم بگیرند. این خیلی مهم است که در جهانی که امروز در آن بسر می‌بریم یک کشور تولید کننده‌ فیلم با ظرفیت بالا باشیم، ولی متاسفانه با نوع رفتارمان با این سینمای آن را کوچک نگه داشته‌ایم، در حالی که این سینما استعداد دارد که بسیار بزرگ‌تر و نقش‌آفرین‌تر باشد.

پس از انقلاب، جایگاه «متن و حاشیه» در سینمای ایران تغییر کرد؛ سینمای جدی که پیش‌تر در حاشیه بود، به متن آمد و فیلم‌ساز و کیفیت اثر به عامل اصلی جذب مخاطب تبدیل شد، نه صرفاً ستاره‌های سینما.

ما از سال ۱۳۶۵ به دنبال ارتقای کیفی سینمای ایران بودیم. برای این ارتقا چند محور در نظر گرفتیم. یکی از آنها ارتقای فنی بود. به‌همین دلیل مثلاً سعی کردیم صدابرداری سر صحنه را در فیلم‌های ایرانی جا بیندازیم.

جشنواره فیلم فجر در واقع ویترین سینمای ایران هم هست. اگر از این دریچه به سینمای ایران نگاه کنیم، منظره‌ای خواهیم دید که فقط از دریچه و زاویه جشنواره قابل دیدن است. سینمای ایران مثل شهری است که خیابان‌ها و کوچه‌هایش علامت و نام‌گذاری نشده باشد. اگر فرضاً شهر تهران چنین وضعیتی می‌داشت، من قادر به دادن آدرسی به شما نبودم.

خیلی‌ها در خصوص مدیریت دهه 60 سینما حرف می‌زنند. مدیریت آن دوران منتقدان و موافقان سرسختی دارد ولی برایم جالب است که هیچ کس در خصوص مدیریت های دهه 70 و 80 تا این میزان حرف نمی‌زند و اصلا مدیریت های این دو دهه نه موافق دارد و نه مخالف اما به نظرم تامل در صحبت‌هایی که پیرامون مدیریت دهه 60 می‌زنند بسیار مهم است.

نقش بنیاد فارابی در سال‌های نخست، بیش از هر چیز حمایت و هدایت سینما بود؛ از تأمین سرمایه و تجهیزات فیلم‌سازی تا ورود به حوزه‌هایی که بخش خصوصی حاضر به ریسک در آن‌ها نبود. این سیاست به شکل‌گیری نسل تازه‌ای از فیلم‌سازان و رونق سینمای کودک و نوجوان کمک کرد.