محمدمهدی دادگو شخصیت بسیار جالبی داشت؛ یکی از ویژگی­های شخصیتی او این بود که انسان بسیار خوش محضری بود و از هم­نشینی با او لذت می­بردیم. انسانی مردم­دار و مهربان و البته بسیار حرفه­ای است. نکته دیگر اینکه فرد ذوفنونی در سینماست؛ به این معنا که اگر تهیه­ کنندگی فیلمی را می­پذیرد آن حتما فیلم موفقی است چرا که بر تمامی رشته­ ها و افراد شناخت دارد.

«خانه دوست کجاست؟» نقطه‌ای مهم در مسیر شکل‌گیری سینمای نوین ایران بود؛ فیلمی که با اصرار بر سادگی، صداقت و نگاه انسانی، نشان داد سینمای ایران می‌تواند زبان و هویت مستقل خود را پیدا کند و از مرزهای جغرافیایی فراتر برود.

ما حداقل در دوران معاصر خوب می‌دانیم که به شدت دچار نسیان فرهنگی شده‌­ایم. یادمان رفته که چه کسی هستیم و سرزمینمان کجاست. صدها مثال می‌توانم بزنم که چطور این را از یاد برده‌ایم. در چنین روزگاری آیا نباید دوباره به یاد جامعه بیاوریم که کیست؟ متأسفانه در عمل خلاف این پیش رفته‌ایم.

«یه حبه قند» فیلمی شیرین، بی‌تکلف و سرشار از زندگی است؛ آینه‌ای از فرهنگ و خاطرات ایرانی که تماشاگر را با چهره‌ای آشنا و فراموش‌شده از خودش روبه‌رو می‌کند.

جامعه شهری ایران در حال بازگشت به شهر و کشف دوباره هویت و قصه‌های مکان‌های شهری است؛ تغییری که نشانه‌های آن را می‌توان در رشد سینمای مستند درباره تهران و افزایش مطالبه برای کیفیت و زندگی شهری دید.

تفکر چیست؟ توصیف تفکر برای کسی که فکر نمی‌کند بیهوده‌تر از توصیف رنگ برای انسان نابیناست. تفکر چیزی نیست که بتوان آن را با ارائه تعریف و توصیف فرا گرفت تفکر «راه» است و این راهی است که هرکس به تنهایی باید آن را بپیماید. هر یک از ما تازه وقتی می‌فهمیم که تفکر چیست که برای فکر کردن کوشش کنیم و قدم در راه بگذاریم، و وقتی کوشش خود را آغاز می‌کنیم تازه درمی‌یابیم که تا کنون فکر نمی‌کرده‌ایم.