صورت دیوار و سقف هر مکان / سایۀ اندیشه معمار دان
معماري گذشته حال و هوا و کيفيتي خاص داشت، و نکاتي در آن رعايت میشد که حضورشان در معماري جديد به دیده نمیآید. علت آن بیشتر بازمیگردد به تلقي گذشتگان از انسان، مراتب وجودي انسان، و نیازهای مراتب وجودي انسان.
حق مردم به شهر
جامعهای از هم پاشیده و متفرق که در آن انتفاع هر کس به معنی متضرر شدن دیگران است؛ جامعهای که آینده در آن بیمعنی است و همه به مبتذلترین شکل در پی سوءاستفاده از اکنوناند. اندکی با خود بیاندیشیم؛ آیا بدین ترتیب اصلا چیزی به نام «جامعه» با معنی است و یا ما صرفا با جمعیتی از افراد یا حداکثر تعدادی خانوار سروکار خواهیم داشت که در یکجا زندگی میکنند.
رندی ایرانیان رمز بقای ایشان در فلات ایران
جهانی بودنِ ایرانیان، ضمن مزایایش، اقتضائاتی داشته که اگر رعایت نمیشده، ایبسا موجودیت و استقلال فرهنگی ایرانیان را به خطر میانداخته است. ایرانیان پیش از آنکه بتوانند نقش مؤثری در این تعاملات داشته باشند باید آمادگی اینچنین ارتباطاتی را میداشتند. رندی و پردهپرده بودن در زمرۀ تدابیر فرهنگ برای حفظ تعاملات شدید و پردامنه بوده است.
بِرند اصیل میخواهیم
مسلماً هرچه هست، زیبایی و عملکرد و عمر دراز و خوشپوشی فروشندگان و فروشگاههای آنچنانی و تبلیغات و هویت بصری شرط کافی برای برند شدن نیست. آنچه بِرند را بِرند میکند کفایتی است که در تداعی یك رؤیا، هویت، و جهانِ حاوی ارزشهای معنیدار نزد مخاطبانش دارد. بنابراین برندسازی در مرتبهای فراتر از خوشساختی و خوشنامی قرار دارد.
کسب جمعیت از آن زلف پریشان
چنگیز خانِ مغول و جانشینانش طی چند دهه، مکرراً به ایران آمدند ولی نیامدند که بمانند. هدفشان کسبِ غنیمت بود و نمایشِ نازِ شست. اما چهل سال پس از نخستین هجوم، هولاکو نوة چنگیز، همراه با لشکری گران به ایران بازگشت تا اینبار بماند. این نسل از مغولان برای آنکه بتوانند خود را سلطان بخوانند میبایست سرزمینی آباد زیرِ نگین میداشتند.