کارگردانی اسکار
مراسم اسکار آن مجلسی است که در آن همۀ کارگردانان که تا پیش از این پشت دوربین و ناظر صحنه بودند، خود همچون هنرپیشگان به روی صحنه میآیند، و به دیگران فرصت میدهند که کوچکترین رفتار و گفتارشان را زیر نظر گیرند و حتی قضاوت کنند.
نمیدانم چرا جرم من مشمول زمان نمیشود!
یکی از چیزهایی است که خیلی تلاش کردیم در سینما اهمیت پیدا کند، این بود که «سینما» جدی شود. این به معنی آن نیست که فیلم کمدی ساخته نشود. اما فیلم کمدی هم جدی دنبال شود و سردستی با سینما مواجه نشویم. عملا دیدیم فيلمسازانی که به طور جدی سینما را دنبال کردند، موفق بودند. فرهادی از کسانی است که درست در این مسیر حرکت کرد و نتایج این نوع تفکر را سینمای ما میبیند. وقتی فردی رفتارش با سینما رفتار مسئولانه و سنجیده باشد طبعا نتایجش را میبیند.
درباره فیلم گذشته
فیلمسازان خوب ما کار نقاشان چینی و رومی را توامان انجام میدهند، هم نقش میزنند و هم صیقل؛ یعنی دقت و هنرمندی و خلاقیت به خرج میدهند تا اثری در خور و زیبا خلق کنند و در آن واحد چیزی برمیسازند که مسائل مهمی را انعکاس میدهد. شاید این آثار به اعتبار آینگی حتی تاثیر بیشتری داشته باشند تا به اعتبار نقش و رنگ. از نظر من هر دو منظر در «گذشته» آقای فرهادی دیده میشود.
میزگرد بررسی فیلم سینمایی جدایی نادر از سیمین
ما در تاریخ سینمای ملی ایران، بویژه از زمانی که دوران جنینیاش را طی میکند و به بلوغ میرسد و صنعت سینما پدیدار میشود که تقریبا از دهه 30 به بعد اتفاق میافتد، همیشه شاهد دو جریان فیلمسازی هستیم. یک جریان، سینمای جدی است که میتوانید مثلا در کنار شعر و ادبیات در دیگر امور جدی دیگر عرصه هنر، برایش جایگاهی قایل شوید.