خانۀ پدری کجاست؟

خانۀ پدری آنجایی است که وقتی واردش می‌شویم و در را پشت سر می‌بندیم نفسی به راحتی می‌کشیم. گویی در اینجاست که احساس می‌کنیم از سرگشتگی و اضطراب نجات پیدا کرده‌ایم. خانۀ پدری مرجع و پناهگاه است. از آن لحظه‌ای که پا از خانه بیرون می‌گذاریم هرقدر نامطمئن از اینکه در آن روز به کجا خواهیم رفت و دست روزگار چه برایمان تدبیر کرده است امیدوار به بازگشت به این خانه‌ایم.

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای/ فرشته‌ات به دودست دعا نگهدارد

روزی از روزهایی که برای عیادت پدر در دوران نقاهت پس از سکتۀ قلبی به خانه ایشان رفتم، تلفن زنگ زد. از فحوای مکالمه متوجه شدم که طرفِ آنسوی خط، جویای مشخصاتِ پزشکِ پدر برای بیمار خود است. پس از آنکه پدرم گوشی را گذاشت، با لبخندی گفت «فلانی سکته کرده و طلبکارانش به صرافت یافتنِ دکتر و بیمارستان خوب افتاده‌اند تا مبادا از دنیا برود و دست این بندگان خدا از طلبشان کوتاه بماند».