سینمای جدی قبل از انقلاب تحت تأثیر موج سینمایی که خصوصاً در کشورهای جهان سوم وجود داشت بیشتر یک رویکرد اجتماعی و سیاسی داشت. آن‌زمان، موجی که در سینمای متفاوت جهان سوم جریان داشت دغدغه دینی به چشم نمی‌‌خورد. برای همین شما نمی‌توانستید انعکاسی از آن را در سینمای ایران ببینید.

ما در تاریخ سینمای ملی ایران، بویژه از زمانی که دوران جنینی‌اش را طی می‌کند و به بلوغ می‌رسد و صنعت سینما پدیدار می‌شود که تقریبا از دهه 30 به بعد اتفاق می‌افتد، همیشه شاهد دو جریان فیلم‌سازی هستیم. یک جریان، سینمای جدی است که می‌توانید مثلا در کنار شعر و ادبیات در دیگر امور جدی دیگر عرصه هنر، برایش جایگاهی قایل شوید.

در ایران از ابتدای ورود سینما تا سال 57 مجموعا چیزی بالغ بر  1200 تا فیلم ساخته شد. در بین این 1200 فیلم کمتر از 120 تا فیلم‌های قابل‌توجه و جدی بودند. فیلم‌هایی که امروز اگر یادی از سینمای قبل از انقلاب می‌شود اسم آن‌ها می‌آید.

من خیلی با تعبیر «مهندسی فرهنگی» موافق نیستم و به جای آن «مدیریت فرهنگی» را به کار می‌برم. درواقع در مدیریت فرهنگی ما تلاش می‌کنیم در زمین حاصل‌خیز عرصۀ فرهنگ و هنر زراعت اتفاق بیفتد. آن‌زمان با توجه به اینکه بافت جمعیتی ما یکی از جوان‌ترین جوامع دنیا را تشکیل می‌داد و ما در کشورمان نیز قبل از انقلاب یک سابقه در زمینه تولید فیلم‌هایی در حوزۀ کودکان و نوجوانان داشتیم، بنابراین موضوع حکایت از آن می‌کرد که توانایی و زمینه برای پرداختن به چنین فیلم‌هایی وجود دارد. ولی در صحنۀ سینمای حرفه‌ای اساس این باور وجود نداشت.

مشکلاتی که با آنها مواجه بودیم چندان دور از توقع نبود. یک مشکل این بود که وقتی صحبت از سینما می‌کردیم همه یاد سینمای قبل از انقلاب و آن چیزی می‌افتادند که دوره طولانی در کشور وجود داشت. دست اندرکاران سینما، تماشاگران، منتقدان و... دارای چنین تلقی بودند و در بسیاری از موارد این ذهنیت پیش می‌آمد که اگر سینما آن نیست، پس اصلاً سینمایی وجود ندارد که باید این تلقی تغییر می‌کرد.

براى ما سوال بود که اساسا ایران مى‌تواند سینما داشته باشد یا خیر؟ دلایل روشنى هم براى خود داشتیم که مى‌توانیم سینما داشته باشیم و روى پاى خود بایستیم؛ چون ما یک جامعه بزرگ داریم که یک زبان واحد دارد. ما کسانى هستیم که به لحاظ فرهنگى غنى هستیم و همین فرهنگ بضاعتى را در ما ایجاد مى‌کند که بتوانیم سینما داشته باشیم.