«جهان ایرانی» فقط یک مفهوم تاریخی نیست؛ شبکه‌ای زنده از پیوندهای فرهنگی، اقتصادی و تاریخی است که می‌تواند ظرفیت‌های منطقه‌ای و جهانی ایران را تقویت کند. توجه دوباره به این قلمرو فرهنگی، می‌تواند راهی برای بازتعریف نقش ایران در منطقه و جهان باشد.

در سال‌های نخست مدیریت سینمای پس از انقلاب، ایده تأسیس بنیاد فارابی و بازتعریف جشنواره فجر بر یک اصل استوار بود: جشنواره باید بازتاب‌دهنده کارنامه یک سینمای واقعی و در حال تولید باشد، نه جایگزینی برای نبودِ سینما. بر همین اساس، تلاش شد جشنواره فجر به ویترینی برای نمایش دستاوردهای سالانه سینمای ایران تبدیل شود.

رادیو و تلویزیون در سال‌های نخست پس از انقلاب میان دو نگاه متضاد گرفتار بود؛ عده‌ای آن را منبری برای آموزش دینی می‌خواستند و گروهی صرفاً رسانه‌ای سرگرم‌کننده. چالش اصلی، پیدا کردن تعادلی میان جذابیت برای مخاطب و کارکرد آموزشی بود.

انسان‌ها در تاریکیِ تنهایی گرفتار شناختی ناقص‌اند و آنچه می‌تواند دیوار این سلول‌ها را بشکند، نه قانون و هنجار، بلکه محبت، وجدان و شناخت در روشنایی است؛ همان چیزی که در فیلم، در حضور «احمد» و در ظریف‌ترین نشانه‌های انسانی خود را نشان می‌دهد.

سینمای ما سینمای پرخرجی نبود. سینمایی نبود که به لحاظ صنعتی یک سر و گردن از سینمای جاهای دیگر دنیا بالاتر باشد. سینمای ما فقط به خاطر شعر، بیان، عطر و طعمش بود که در دنیا جلوه می‌کرد؛ عطر و طعمی که ریشه در ایرانی بودن و دلالت‌های فرهنگیش داشت.