مردم در میان این‌همه بی‌امكاناتی و محرومیت، با شناخت مواضع مختلف خبررسانی، خود خبر درست را تشخیص می‌دهند و به آن اعتماد می‌كنند. البته عده‌ای هم هستند كه در این محرومیت، به این نتیجه می‌رسند كه دیگر كاری به اخبار نداشته باشند. این افراد خود را از بزنگاه‌های مهم و تاریخی جامعه حذف می‌كنند و با این حذف بازهم به دولتی ضربه می‌زنند كه در این جریان بی‌تقصیر است.

اگر روزگاری جامعه تنها با انتخاب نمایندگان مجلس در عرصه نظارت بر مدیریت كشور ایفای نقش می‌كرد اكنون علاوه بر آن راهی موثرتر و مستقیم‌تر برای ایفای نقش صاحب محضری خویش یافته است. افكار عمومی با حساسیتش نسبت به موضوعاتی و چشم‌پوشی از موضوعات دیگر كسانی را كه تا پیش از این عادت به زندگی در فضای شفاف نداشته‌اند در اتاقی شیشه‌ای قرار داده و به آنان می‌فهماند كه همه سكنات‌شان تحت نظر است.

زمانی که دانشجویان در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند و آنجا را اشغال کردند، اگر از سوی متن جامعه حمایت نمی‌شدند امکان نداشت تاب تداوم تا ۴۴۴ روز را بیاورند. سابقه تحقیرآمیز مداخلات دولت آمریکا در تاریخ معاصر ایران چنان بود که همه بالاتفاق آنان را مقصر گرفتاریها و بدبختیهای کشور می‌دانستند و به همین دلیل جامعه حاضر به پرداخت هزینه‌های خرق آداب روابط بین‌الملل و اشغال سفارت بود.

باید بدانیم به همان اندازه كه سیاه‌نمایی درست نیست، سفیدنمایی هم خوب نیست و باعث می‌شود كاركرد و ارزش یك رسانه از بین برود و باید واقعیت‌ها عنوان شود؛ بدون سیاه‌نمایی و یا سفیدنمایی.

مسوولیت‌پذیری، عنصر گمشده جامعه امروزی ماست. عنصری كه روایت می‌كند؛ هیچ‌كس در این جامعه حاضر نیست اشتباهاتش را بپذیرد و همین عدم پذیرش است كه آسیب‌های اجتماعی و حتی آسیب‌های محیطی مثل سیل را به وجود می‌آورد.

تكنولوژی اینترنت و حضور در فضای مجازی اتفاقی است كه در ١٠ سال اخیر در زندگی ایرانی‌ها افتاده و باید به آن به شكل دیگری نگاه كرد. باید به جای جبهه‌گیری، آن را پذیرفت و قبول كرد كه می‌تواند كمك‌ساز باشد.