وقتی داخل یک بنا می‌روید آنچه اصلا به رخ کشیده نمی‌شود، زمین موضوع است. بلکه به بهانه آن شما را بر سر سفره آسمان آن می‌نشانند. شما می‌روید در مسجد تا نماز اقامه کنید و تکلیف شرعی خویش را به جا آورید.

برای ایرانیان مولانا واجد «شخصیتی روایی» شده؛ یعنی از حبس زمان و مکان رهیده است. به زعم بنده حبس کردن مولانا در مرزهایی مشخص از جهان، تخفیف دادن شخصیت اوست.

هنگامی که شهر در حال روشن شدن است، مدیریت در ملا عام امری ضروری بوده و دیگر فعالیت مدیران کاردان و سختکوش و خیرخواه پشت درهای بسته پذیرفتنی نیست. در نتیجه ایرادجویی از رفتارهای متوجه وجهه شهردار و ارتباط دادن آن به سوءمدیریت نیز منصفانه به نظر نمی‌رسد.

می‌گویند جنگ جهانی اول. اما چرا جهانی؟ صرفا به این دلیل که دامنه جنگ تا آفریقا و خاورمیانه و چین گسترده شد و ایالات متحده در موضوع مداخله کرد؟ آیا اگر مسئله مستعمرات اروپایی، و منفعت‌طلبی جنگ‌افروزان در دیگر قاره‌ها نبود، بقیه اهل دنیا حاضر به مشارکت در چنین دعوایی می‌شدند؟

پدرم از روزگار کودکی به خاطر داشت که روزی به پدربزرگم خبر دادند که تاجری تازه‌وارد از شهری دیگر حجره‌ای در نزدیکی گرفته است. پدربزرگم از سر کنجکاوی او را دیده بود که در حجره نشسته و پا بر روی پا انداخته است و مشغول کشیدن چپقی بلند، مرصع و چشمگیر بود. پدربزرگم گفته بود که بعید است تا سال دیگر کاروبارش دوام بیاورد و همین هم شد.

جاده ابریشم، آینه‌ای است که می‌تواند جهان را به صفت جهانی انعکاس دهد. اما نه به سیاقی که گلوبالیزاسیون یا جهانی‌سازی می‌نمایاند؛ یعنی روایتی که روابط یک‌جانبه عالم مدرن غربی با بقیه دنیا برای به چنگ آوردن منابعشان جا انداخته است.