اهالی سینما شاید فعلاً بهترین راه را در صبر و تماشامی‌بینند؛ تا مدیران سینمایی فرصت پیدا کنند کارنامه واقعی خود را نشان دهند و فاصله میان ادعا و عملکردشان آشکار شود. به باور او، پایان این دوره می‌تواند نقطه‌ای برای رهایی سینمای ایران از این وضعیت باشد.

فیلم محمد رسول‌الله با بازنمایی گسترده و متفاوت تاریخ صدر اسلام، تجربه‌ای تازه برای مخاطبان مسلمان رقم زد و به دلیل کیفیت تولید و پرداخت فنی، به یکی از ماندگارترین تصاویر سینمایی از آن دوره تبدیل شد.

آرامش در ظاهر سینما می‌تواند حاصل مدیریت هوشمندانه بحران در پشت صحنه باشد؛ چراکه پیچیدگی‌های تولید و موفقیت فیلم‌ها، نیازمند مدیریتی مدبر، خلاق و یکپارچه است.

هویت ملی حاصل پیوند میان سرگذشت تاریخی، تجربه‌های مشترک، جغرافیا و فرهنگ یک جامعه است؛ مؤلفه‌هایی که در گذر زمان شخصیت و هویت متمایز یک ملت را شکل می‌دهند.

در شرایطی که سینمای ایران در سال‌های جنگ هنوز به ثبات و سامان تولیدی نرسیده بود، مدیریت دومین جشنواره فیلم فجر با رویکردی تازه تعریف شد؛ جشنواره‌ای که قرار بود نه صرفاً محلی برای نمایش فیلم‌ها، بلکه کارنامه‌ای از یک سال فعالیت سینمای ایران و معیاری برای ارزیابی دستاوردهای هنری و فنی آن، فراتر از گیشه، باشد.

همه فیلم‌هایی که در ایران ساخته می‌شوند، بالاخره از وضعیت فرهنگی کشور متأثرند؛ اما فیلم ایرانی فیلمی است که مظهر فرهنگ ایرانی باشد، چه به‌صورت غیرارادی و چه آگاهانه. به‌خصوص در جامعه‌ای که دچار نسیان فرهنگی است، این فیلم‌ها می‌توانند نقش مهمی در یادآوری هویت فراموش‌شده به مخاطب ایفا کنند.