در واقع، سینمای ما اساساً باید با واقعیت سنجیده شود؛ اینکه آیا این فیلم باورکردنی است یا نه؟ آیا جامعه ما تصویر خودش را در فیلم‌ها می‌بیند؟ یکی از جنبه‌هایی که در این رویکرد به واقعیت‌گرایی مورد توجه قرار می‌گرفت، باورهای دینی جامعه بود. طبیعی بود که در این نگاه به واقعیت‌های جامعه، باورهای دینی نیز به نحوی در فیلم‌ها انعکاس پیدا کنند.

«جدایی نادر از سیمین» نه محصول بحران مدنیت، بلکه تصویری دقیق از آن است؛ فیلمی که توانسته با بیانی روشن و ارتباطی عمیق با مخاطب، جایگاه سینمای جدی ایران را در دوره‌ای که به حاشیه رانده شده بود، دوباره یادآوری کند.

ما داشتیم از سینما پرستاری می‌کردیم. چون نقشی که ما برای مدیریت کلان سینما قائل بودیم نقش باغبان بود. آن‌هایی که باغبان را یک موجود مزاحم می‌بینند در واقع تفاوت باغ را با جنگل در نظر نمی‌گیرند.

زمانی در شهری دنبال آدرسی می‌گردیم که پیدا نمی‌کنیم. اما نمی‌توانیم بگوییم که گم شده‌ایم. اینکه می‌گویم پیشخوان فرهنگی را از دست داده‌ایم به این معنی نیست که ما آدرس نداریم یا آدرس را پیدا نمی‌کنیم، ما در این شهر گم شده‌ایم.

آن زمان مردم فیلم را به نام کارگردان مى‌دیدند اما سال‌هاست که فیلم را به نام هنرپیشه مى‌بینند. فیلم‌سازان ما که جدى‌تر کار مى‌کردند و فیلم‌هاى بهترى مى‌ساختند حاشیه‌نشین شدند و افراد دیگرى متن سینما را در اختیار مى‌گرفتند که تلاش مى‌شد به حاشیه رانده شوند و الان که در سال 87 هستیم راحت‌تر مى‌توان راجع به اتفاقاتى که در آن دوران افتاد، صحبت کرد. 

حضور فیلم جاده‌های سرد در جشنواره برلین راه را برای ارائه فیلم‌های ایرانی به جشنواره‌های خارجی باز کرد و توفیقات سینمای ایران شروع شد، توفیقاتی که روز به روز بیشتر شد، حضور بین‌المللی سینمای ایران به جایی رسید که امکان نداشت جشنواره‌ای طالب حضور فیلم‌های ایرانی نباشد.