آن زمان که فارغ‌البال نسبت به سوداها و تمناها و بی‌پروای نسبت به سود و زیان بوده‌ایم،  چیزهایی را یافته‌ایم که در بازار نمی‌فروشند. سرمایۀ خیابان کسانی‌اند که پرسه می‌زنند و نه کسانیکه به هدفی خاص از جایی به جای دیگر می‌روند.

«ظلم» بر پاشنۀ «ظلمت» می‌چرخد یعنی هنر ظالم استفاده از تاریکی فضا و سوءتفاهم‌هاست. آنها که شریک ظالمند یا راضی به ظلم در هر دو صورت به غلظت این تاریکی افزوده‌اند. اما مظلوم کسی است که وجودش پذیرای ظلم نیست و چون چراغی روشن‌کننده است و به میزانیکه ظلم را برنمی‌تابد تلألؤ دارد.

گلاب دیگر فقط چشم‌نواز نیست، ساکن دل و به عبارتی «دل‌انگیز» است. گلاب در عین آنکه همۀ مختصات عالم خیال را دارد، واقعی است و آنانکه چون گلاب از آتش گذشته‌اند نشان داده‌اند می‌شود آدمی بود اما دل‌انگیز بود.

در هر معامله از یکسو پولی رد و بدل می‌شود و از سوی دیگر ارزشی. خریدار وقتی چیزی را می‌خرد که متقاعد شده باشد آنچه خریده «ارزشش را داشته». در عوض فروشنده وقتی راضی به فروش کالایش می‌شود که مطمئن باشد آنچه می‌فروشد در قبال پولی که کسب می‌کند «چیزی نیست».

از نشانه‌های اوتیسم پیدا شدن مشکل تدریجی در برقراری ارتباط کلامی و محدودیت در دایرۀ واژگان و یا استفاده از واژگانی نامفهوم است چراکه که زبان در تعامل با زمینه غنا می‌یابد و اگر زمینه را از زبان حذف کنیم در واقع با مشتی واژگان و یا جملات ظاهرا بامعنی ولی بی‌مسمی سروکار داریم که به امری در جهان خارج اشاره نمی‌کنند.

برای زندگی کردن و خوب زندگی کردن، کافیست زمینه‌ها و جایی بودن‌ها را به یاد بیاوریم. جایی بودن باطل‌السحر سوداگری است. اصلا لازم نیست جایی را جایی کنیم. جایی شدن هر جا از ید ارادۀ ما و عمر ما خارج است. خوشبختانه در سرزمینی کهن زندگی می‌کنیم که هیچ جایش نیست که بالاصاله «جایی» نباشد.