هرکه شد محرم دل در حرم یار بماند

وانکه این کار ندانست در انکار بماند»

شاید در عالم چیزی چشم‌نوازتر از گُل نباشد؛ ولی همین گل را از ساقه جدا می‌کنند، پرپر می‌کنند، در دیگی جوشان می‌ریزند، تحت فشاری جان‌فرسا قرار می‌دهند و تقطیر می‌کنند تا عصاره‌اش را بگیرند. گلی که از این آتش عبور می‌کند، کدورتهایش می‌سوزد و به حد اعلای لطافت می‌رسد؛ به عطری چون گلاب. چند مزیت بر گل دارد؛ عمرش طولانی‌تر و تیزبوی‌تر و فرّارتر است. گلاب چون گل اسیر چرخۀ کون و فساد نیست. گل تحمل گرما را ندارد و گلاب دوآتشه‌اش خوب است. وجود گل را می‌توان محجوب کرد، اما عطر گلاب را مشکل بتوان پنهان کرد. گلاب پر پرشدنی نیست چون اصلا به چنگ نمی‌آید ولی فضا را آغشته می‌کند و به مشام می‌رسد. گلاب دیگر فقط چشم‌نواز نیست، ساکن دل و به عبارتی «دل‌انگیز» است. گلاب در عین آنکه همۀ مختصات عالم خیال را دارد، واقعی است و آنانکه چون گلاب از آتش گذشته‌اند نشان داده‌اند می‌شود آدمی بود اما دل‌انگیز بود.

یادداشتی به مناسبت گشایش نمایشگاه «ساکنان دل» از مجموعه عکس‌های سعید صادقی در گالری فرشته، ۴ خرداد ۱۳۹۷.