غایت شفاف‌سازی آن است که جای دیوارهای کدر اتاق تصمیم‌گیران را دیواره‌های شیشه‌ای بگیرد تا از ورای آن همه چیز قابل مشاهده باشد. البته جدار شیشه‌ای وقتی نافع است که درون اتاق روشن باشد.

با وجود طلوع و غروب هر روزۀ خورشید، دیدن این مناظر هیچگاه برایمان تکراری و ملال‌آور نمی‌شود. چراکه این پدیده‌ها در صورت ظاهر متوقف نیست و اشاره بر واقعیتی عظیم در هستی دارد. واقعیتی که آدمی در این دنیا همواره مستعد فراموش کردن آن است.

فلات ایران مختصاتی یکسر متفاوت دارد؛ شرایط کوهستانی و پویای زاگرس، عرض جغرافیایی آن و وقوعش بر روی کمربند بیابانی کرۀ زمین، تنوع اقلیمی و ... همگی در زمرۀ عواملی است که سبب شده منابع حیاتی متنوع در آن موجود باشد، لیکن بالفعل و دردسترس نباشد؛ یعنی تقریبا برخلاف بین‌النهرین در آن نه خبری از آبرفتهای فراوان حاصلخیز است و نه رودهای وافر و جاری.

هرچند در دوره قاجار سرزمین ما دیگر موقعیت جهانی گذشته را نداشت اما همچنان ایالات شمالی دروازه روسیه، غربی دروازه عثمانی، و جنوبی دروازه هندوستان بودند و ایران بدین واسطه با جهان ارتباطی محدود برقرار و آنها در مقیاسی کوچک نقشِ پیشین را ایفا می‌کردند.

در تاریخ معاصر کشور ما نیز موقعیتی روی داد که خرابی و خسرانش هیچ بخشی از زندگی‌مان را بی‌دستبرد نگذاشت. دورانی که در آن فقط ثروت و سرمایۀ ملی‌مان هدر نرفت بلکه شخصیت ملی‌مان گزیده شد و اصلا موجودیت ملی و جهانی‌مان تهدید شد. مثل هر دوران تلخ دیگری، سازوکار ذهن ما میل دارد که این دوران را فراموش کند، حق هم دارد.

در تواریخ به دفعات از زلزله‌های مهیب شهرهای معتبری چون تبریز، شیراز، کاشان و ... که بعضا این شهرها را با خاک یکسان کرده خبری هست. حتی در متون از آن با عناوینی چون بلا و مصیبت یاده شده ولیکن زلزله امری بعید و غیرمترقبه شمرده نمی‌شد؛ شاهدش آنکه به فاصلۀ کوتاهی بازماندگان روی پای خود به جبران مافات و بازسازی از دست رفته‌ها می‌پرداختند.