نفت به مثابه یک منبع زیستی، در تاریخ ایران استثنا محسوب می‌شود. هرچند ما در سرزمینی سرشار از منابع غنی زندگی می‌کنیم ولی این منابع هیچگاه نقد و بالفعل نبوده‌اند. ایران روی کمربند خشک و فقیر بیابان‌های کره زمین واقع شده.

چند دهه‌ای بود که مادر، محبت، دوست، زیارت و حتی اصفهان و مشهد و طبس از قصه‌ها غایب بود، نه اینکه نباشد، بود ولی انگار چیزی کم داشت. انگار در رگ کاراکترهایشان خون جریان نداشت، درِ خانه‌ها که باز می‌شد بوی برنج دم‌کشیده نمی‌آمد، اصفهانش چارباغ نداشت و اگر داشت خبری از آبمیوه و بستنی و بلال و یا مسافران تازه‌واردی که عابرین را دید می‌زدند نبود.

تقریباً از همان زمان مقلدین ایرانی تمدن مدرن، رویکردی معکوس را در پیش گرفتند: نسیان نسبت به اصالت‌های بستر طبیعی ـ تاریخی ـ فرهنگی و جایگزینی معیارهای تصنعی. در کشوری که هر ایالت برای خود جایی بود، و اسم و رسمی داشت، استان‌هایی را جانشین کردند که مرزهایشان منطبق با واقعیت نبود و مدت‌ها با عدد شمرده و خطاب می‌شد.

شمایل‌نگاری در میان مسیحیان شرقی و سپس اروپای کاتولیک قرون وسطی، سابقۀ بس کهنی دارد. در تمدنِ مسیحی شمایل طریقی بود برای تجسم‌بخشی به شخصیتهای قدسی که نقشی اساسی در جهان‌بینی مسیحیت ایفا می‌کردند؛ چه آنان که میثاق کهن و نو (تورات و انجیل و ...) وصفشان می‌کند و چه حواریون و قدیسان و شهدا که در بسط و توسعه تمدن مسیحی نقش حیاتی ایفا کردند.

وقتی در ساحتِ خودآگاه از انگیزه و علت این مهاجرت‌ها پرسش می‌شود، مهاجرین درباره دلایلِ تصمیمشان اغلب پاسخ‌هایی شخصی و متفاوت ابراز می‌کنند؛ دلایلِ سیاسی، عقیدتی، اقتصادی، رفاهی و... . تنوعِ این پاسخ‌ها به حدی است که شاید بتوان گفت به تعدادِ افراد، دلیل برای مهاجرت نیز وجود دارد و بعید است بتوان برای این وضع الگوی مشترکی به‌دست آورد.

در «کتابچه» با هشت ایالت بعلاوه بیش از چهل ولایت مواجه می‌شویم. این ایالت‌ها عبارتند از آذربایجان، خراسان و سیستان، فارس و بنادر [خلیج فارس]، گیلان، مازندران، خوزستان، کرمان و بلوچستان، و کردستان که همگی وسیع و یکپارچه هستند.