کاغذ برایمان در حکم نامه‌های اداری است؛ بی‌گمان تا آن نامه‌ها معتبر است باطله شمرده نمی‌شود، ولی ارزشش جاودانی نیست. شاید خوب باشد بگوییم چنین کاغذهایی ارزشی میان‌مدت و کارکردی در زندگی ما دارد. تا حد ممکن تمیز و پاکیزه حفظشان می‌کنیم و مراقبیم که خللی در موجودیتشان وارد نکنیم تا گرفتار پیامدهای بی‌اعتبار شدن آن نشویم.

ایران در موضوع جیرفت تجربۀ درخور توجهی دارد. آن فصولی که قاچاقچیان اشیاء عتیقه در غیبت کارشناسان میراث فرهنگی سایت جیرفت را غارت کردند و بلافاصله این آثار سر از حراجهای جهانی در آورد ما با کمک تعدادی از کارشناسان و باستان‌شناسان طراز اول جهانی، این آثار و اهمیتشان را به خوبی معرفی کردیم و نوشته‌هایی در مذمت و تقبیح معاملۀ آنها در مطبوعات جهان منتشر کردیم.

«داعش» یک اصطلاح است برای اطلاق به گروهی که نه می‌توان آنان را اهل سرزمینی مشخص دانست و نه حتی پیرو مذهبی خاص. لیکن وجه مشترک همۀ کسانیکه امروز تحت این اصطلاح می‌شناسیمشان چیست؟ رفتارشان نشان می‌دهد که می‌خواهند فاتحان قلمروی افکار عمومی جهان باشند و هر قدر طنین اعمالشان در افکار جهانی بیشتر باشد گویی دامنۀ فتوحاتشان گسترده‌تر شده است.

همۀ ما در کودکی تجربۀ گمگشتگی داشته‌ایم. وقتی گم می‌شویم مستأصلیم و دچار ترس و اضطراب می‌شویم و احساس می‌کنیم در تاریکی به سر می‌بریم و همه چیز علیه ما و تهدیدکننده است. حالتی که بر ما غلبه کرده است حالتی از «ناپایداری» است و مدام در پی پیدا کردن دستاویزی «سرگردانیم»؛ چیزیکه حسی از ثبات و امنیت به ما دهد.

شهری که در آن مدنیت بر اریکه نشسته بود و سلسله مراتب جامعۀ شهری نظیر محلات و کوی و کوچه برای برگزاری یک آیین در همۀ مقیاس‌هایش به قدر کافی منسجم بود. در هر محله هیئت‌ها و دسته‌های عزاداری وجود داشت و حضور در هر هیئت عزاداری همچون حضور در نمایشنامه‌ای آیینی بود که همۀ نقش‌آفرینان معلوم و نقش‌هایشان روشن بود و این حضور به انسجام آن محله کمک می‌کرد.