ایران در موضوع جیرفت تجربۀ درخور توجهی دارد. آن فصولی که قاچاقچیان اشیاء عتیقه در غیبت کارشناسان میراث فرهنگی سایت جیرفت را غارت کردند و بلافاصله این آثار سر از حراجهای جهانی در آورد ما با کمک تعدادی از کارشناسان و باستان‌شناسان طراز اول جهانی، این آثار و اهمیتشان را به خوبی معرفی کردیم و نوشته‌هایی در مذمت و تقبیح معاملۀ آنها در مطبوعات جهان منتشر کردیم.

«داعش» یک اصطلاح است برای اطلاق به گروهی که نه می‌توان آنان را اهل سرزمینی مشخص دانست و نه حتی پیرو مذهبی خاص. لیکن وجه مشترک همۀ کسانیکه امروز تحت این اصطلاح می‌شناسیمشان چیست؟ رفتارشان نشان می‌دهد که می‌خواهند فاتحان قلمروی افکار عمومی جهان باشند و هر قدر طنین اعمالشان در افکار جهانی بیشتر باشد گویی دامنۀ فتوحاتشان گسترده‌تر شده است.

شهری که در آن مدنیت بر اریکه نشسته بود و سلسله مراتب جامعۀ شهری نظیر محلات و کوی و کوچه برای برگزاری یک آیین در همۀ مقیاس‌هایش به قدر کافی منسجم بود. در هر محله هیئت‌ها و دسته‌های عزاداری وجود داشت و حضور در هر هیئت عزاداری همچون حضور در نمایشنامه‌ای آیینی بود که همۀ نقش‌آفرینان معلوم و نقش‌هایشان روشن بود و این حضور به انسجام آن محله کمک می‌کرد.

اگر فرهنگ را دانایی حاصل از تعامل تاریخی آدمیان با محیطشان بدانیم هر آنچه که به نوعی سروکارش با دانایی است ذیل فرهنگ قرار خواهد گرفت و بر آن مظهریت خواهد داشت؛ به این تعبیر زبان و آیین و آداب و سلوک و رسوم و ... همه و همه به نوعی دلالت بر دانایی آدمیان یا همان فرهنگ دارد. تأمل در زبان از حیث مظهر فرهنگ بودن چیزهایی را برای ما آشکار خواهد کرد.

این مهم است که بتوانیم بین دو موضوع «جهانی شدن» و «جهانی‌سازی» تفاوت قائل شویم و قادر باشیم که در همۀ اتفاقاتی که در سرزمینمان در حال وقوع است اعم از فعالیتهای عمرانی و سبک زندگی و نظام آموزشی و .... با ترازویی صحیح تشخیص دهیم که در مدار جهانی شدن قرار داریم و یا مبتلای پروژۀ جهانی‌سازی شده‌ایم.