به میزانی که جامعه از شرایط بحرانی خارج می‌شود شأن کیفی هر موضوع به آن برگردانده می‌شود بطوریکه در نقاط عطفِ خوش‌احوالیِ اجتماعی هر چیزی بهانه‌ای است برای «زندگی کردن». غذا می‌شود فرصتی برای لذت بردن از عطر و طعم دلخواهمان.

شبکه‌های اجتماعی در هر وضعیت از احوالات جامعه نقش متفاوتی ایفا می‌کند. در شرایطی که فضای بیرونی مستعد ایجاد جامعه است و در اجزا تمنای پیوند وجود دارد؛ شبکه‌های اجتماعی با رسوخ در فضاهای خالیِ بین اجزا ارتباط را تسهیل و فضاهای خالی را پر می‌کند.

بسیاری تلاش می‌کنند که توضیح دهند چطور ایرانیان پس از اسلام به سختی توانستند نوروز را که آیینی باستانی بود با مضامین اسلامی پیوند بزنند و آن را حفظ کنند ولیکن به نظر من به عکس، ایرانیان تلاشی برای این پیوند نکردند؛ ایرانیان مسلمان شدند چون نوروز را جشن می‌گرفتند، مسلمان شدند چون اهل دل بودند و در این رمزی بزرگ است اگر بفهمیم.

خانۀ پدری آنجایی است که وقتی واردش می‌شویم و در را پشت سر می‌بندیم نفسی به راحتی می‌کشیم. گویی در اینجاست که احساس می‌کنیم از سرگشتگی و اضطراب نجات پیدا کرده‌ایم. خانۀ پدری مرجع و پناهگاه است. از آن لحظه‌ای که پا از خانه بیرون می‌گذاریم هرقدر نامطمئن از اینکه در آن روز به کجا خواهیم رفت و دست روزگار چه برایمان تدبیر کرده است امیدوار به بازگشت به این خانه‌ایم.

جامعه تازه شکل گرفته به خوبی متوجه اهمیت شرایط برد ـ برد می‌شود. دیگر انتخابات برایش حکم بازی‌ای که یک طرف در آن برنده و طرف دیگر بازنده است را ندارد. می‌داند که آنچه ایران دارد سفره‌ای است که همه باید سر آن بنشینند؛ حتی آنها که به هر دلیلی ناراضی‌اند را دعوت به مشارکت می‌کند. این تذکر مدام داده می‌شود که ایران سهم همه ما است.

اگر فروشندگان نجنبند مجبورند کفش‌هایشان را خودشان بپوشد یا پای بچه‌هایشان کنند، البته اگر شمارۀ پای بچه‌های خودشان ۴۵ یا حتی بیشتر نباشد!