همۀ ما در کودکی تجربۀ گمگشتگی داشته‌ایم. وقتی گم می‌شویم مستأصلیم و دچار ترس و اضطراب می‌شویم و احساس می‌کنیم در تاریکی به سر می‌بریم و همه چیز علیه ما و تهدیدکننده است. حالتی که بر ما غلبه کرده است حالتی از «ناپایداری» است و مدام در پی پیدا کردن دستاویزی «سرگردانیم»؛ چیزیکه حسی از ثبات و امنیت به ما دهد.

ایران فارغ از تمام مجادلات، تنها به اعتبار فهرست یونسکو، سهم بزرگی در میراث جهانی دارد. تعدد این آثار تابع کهنسالی، تداوم فرهنگی، تنوع طبیعی، و از همه مهم‌تر جهانی بودن ایران است. ایران از گذشته‌های دور در موقعیتی قرار دارد که مرکز ملاقات حوزه‌های فرهنگی مختلف بوده است.

از دیگر ویژگی‌های مواد فرهنگی موجود در هر لایه تاریخی این است که در آن لایه تاریخی افتاده‌اند یعنی گذاشته نشده‌اند. تفاوت این دو این است که اولی از روی بی‌ارادگی است و دومی ارادی. در بی‌ارادگی خطا و اغراق و حب و بغض وجود ندارد و در افعال ارادی می‌تواند همه اینها وجود داشته باشد.

در تصویری که در خاطرم مانده، ایشان پیرمردی بسیار محترم و متواضع و بسیار مؤدب بودند. به عبارتی می‌شود گفت اگر کسی می‌خواهد بداند ادب چیست باید به ایشان بنگرد. آن روز گفتگویمان به اینجا رسید که من بابت رفتار نامنصفانه‌ای که با ایشان شده عذر خواستم و ایشان در کمال حجب و حیا دائم سعی داشت از عذرخواهی من ممانعت کند.

روایتهای بازمانده از دوران مختلف حیات نیشابور، چه تواریخ محلی و جغرافیایی و چه سفرنامه‌ها، از این منظر بسیار می‌گویند. گویی دو بال به ما می‌دهند که در خیال بر آسمان نیشابور در طول تاریخ پرواز ‌کنیم و از آسمان آنچه را دیده و روی داده ببینیم. لطفِ هوای صبحگاهش را استنشاق کنیم.