آقای اوباما شما هم در مجلس پنهلوپه حاضر شوید!
تأملی در تاریخ ایران نشان میدهد که ایرانیان همواره با کسانیکه مقام و موقعیت و ویژگیهای آنان را به جا آوردند، هر قدر بیگانه به لحاظ فرهنگی، رفتاری تؤام با عطوفت و صلح و محبت داشتهاند و به عکس هر زمان که از ناحیۀ قوم یا سرزمینی تحقیر شدند آن را تاب نیاوردند و نسبت به آن واکنش نشان دادند، همین بغض است که در شکلی دیگر و در دورههای اخیر در شعار «مرگ بر امریکا» خود را نشان داده است.
چرا آمریکای عصر ترامپ عطای یونسکو را به لقایش بخشید؟
از زمانی که اروپا واردِ عصرِ اکتشاف و استعمار شد این احوال بر سراسر جهان تسری یافت و امروز صحنه در همه جا بر مدار پیوند و زورآزمایی قدرت و مکنت میگردد.
بِرند اصیل میخواهیم
مسلماً هرچه هست، زیبایی و عملکرد و عمر دراز و خوشپوشی فروشندگان و فروشگاههای آنچنانی و تبلیغات و هویت بصری شرط کافی برای برند شدن نیست. آنچه بِرند را بِرند میکند کفایتی است که در تداعی یك رؤیا، هویت، و جهانِ حاوی ارزشهای معنیدار نزد مخاطبانش دارد. بنابراین برندسازی در مرتبهای فراتر از خوشساختی و خوشنامی قرار دارد.
دشمنی با «ایران بودن ایران» و «ایرانی بودن ایرانی»
عصر حجر یا عصر سنگ از جهات بسیاری در باستانشناسی اهمیت دارد؛ عصر سنگ و خصوصاً دوران نوسنگی یکی از بزنگاههای مهم تاریخ حیات بشر است؛ چرا که آغازگاه تحولی روانی در جوامع بشری است که میتوان همان «آگاه شدن» دانستش. عصر حجر برای ساکنین این فلات یک خاطره دور است چراکه انقلاب نوسنگی در ایران رخ داد و این منطقه یکی از نخستین سرزمینهایی است که خاستگاه شعور بشری بود.
و در بزنگاه امروز پس از هفت دهه پاسخ علامه دهخدا چقدر خواندنیتر است
شرح حال من و امثال مرا در جرايد ايران و راديوهای ايران و بعضی از دول خارجه، مکرر گفتهاند. اگر به انگليسی اين کار میشد، تا حدی مفيد بود؛ برای اينکه ممالک متحده آمريکا، عدهای از مردم ايران را بشناسند. ولی به فارسی، تکرار مکرٌرات خواهد بود، و به عقيده من نتيجه ندارد.
امریکا با منع ورود ایرانیان خود را از چه چیزی محروم میکند؟
تحلیل رفتارهای مهاجران ایرانی در غرب در این چهاردهه روشنگرست؛ نسل اول مهاجرانی که ایران را در شرایط انقلاب و آشوب و دلخوری ترک کرده بود، در سرزمین جدید همچون جامعهای متفرق بود که حتی در صورت لزوم، هویت خود را نیز کتمان میکرد؛ چرا که هم در محیط جدید تازهوارد و ناآشنا بود، و هم هجمۀ رسانهای به قدری شدید بود که آحاد این جامعه باید منفردا به راههایی برای حفظ موجودیت خود میاندیشید.