انتخابات در سینمای ایران فقط یک موضوع مغفول‌مانده نیست؛ خودِ مفهوم انتخابات نیز در چهار دهه گذشته دستخوش تغییر شده است. از یک تکلیف شرعی تا مسئله‌ای اجتماعی ـ سیاسی، انتخابات معنای متفاوتی پیدا کرده و همین دگرگونی، نسبت سینما و فیلم‌سازان با آن را پیچیده کرده است.

اهالی سینما شاید فعلاً بهترین راه را در صبر و تماشامی‌بینند؛ تا مدیران سینمایی فرصت پیدا کنند کارنامه واقعی خود را نشان دهند و فاصله میان ادعا و عملکردشان آشکار شود. به باور او، پایان این دوره می‌تواند نقطه‌ای برای رهایی سینمای ایران از این وضعیت باشد.

سینمای ایران امروز بیش از یک بحران اقتصادی، گرفتار «بهت فرهنگی»است؛ از حاشیه‌راندن فیلم‌سازان صاحب فکر و سلیقه تا خالی‌شدن سالن‌ها و فشار بر معدود فیلم‌هایی که به پرده می‌رسند. با این همه، این بحران را نباید با شکست فرهنگی سینمای ایران یکی دانست؛ سینمایی که همچنان یکی از مهم‌ترین عرصه‌های فرهنگی ایران است.

فیلم محمد رسول‌الله با بازنمایی گسترده و متفاوت تاریخ صدر اسلام، تجربه‌ای تازه برای مخاطبان مسلمان رقم زد و به دلیل کیفیت تولید و پرداخت فنی، به یکی از ماندگارترین تصاویر سینمایی از آن دوره تبدیل شد.

آرامش در ظاهر سینما می‌تواند حاصل مدیریت هوشمندانه بحران در پشت صحنه باشد؛ چراکه پیچیدگی‌های تولید و موفقیت فیلم‌ها، نیازمند مدیریتی مدبر، خلاق و یکپارچه است.

هویت ملی حاصل پیوند میان سرگذشت تاریخی، تجربه‌های مشترک، جغرافیا و فرهنگ یک جامعه است؛ مؤلفه‌هایی که در گذر زمان شخصیت و هویت متمایز یک ملت را شکل می‌دهند.