در شرایطی که سینمای ایران در سال‌های جنگ هنوز به ثبات و سامان تولیدی نرسیده بود، مدیریت دومین جشنواره فیلم فجر با رویکردی تازه تعریف شد؛ جشنواره‌ای که قرار بود نه صرفاً محلی برای نمایش فیلم‌ها، بلکه کارنامه‌ای از یک سال فعالیت سینمای ایران و معیاری برای ارزیابی دستاوردهای هنری و فنی آن، فراتر از گیشه، باشد.

همه فیلم‌هایی که در ایران ساخته می‌شوند، بالاخره از وضعیت فرهنگی کشور متأثرند؛ اما فیلم ایرانی فیلمی است که مظهر فرهنگ ایرانی باشد، چه به‌صورت غیرارادی و چه آگاهانه. به‌خصوص در جامعه‌ای که دچار نسیان فرهنگی است، این فیلم‌ها می‌توانند نقش مهمی در یادآوری هویت فراموش‌شده به مخاطب ایفا کنند.

در واقع، سینمای ما اساساً باید با واقعیت سنجیده شود؛ اینکه آیا این فیلم باورکردنی است یا نه؟ آیا جامعه ما تصویر خودش را در فیلم‌ها می‌بیند؟ یکی از جنبه‌هایی که در این رویکرد به واقعیت‌گرایی مورد توجه قرار می‌گرفت، باورهای دینی جامعه بود. طبیعی بود که در این نگاه به واقعیت‌های جامعه، باورهای دینی نیز به نحوی در فیلم‌ها انعکاس پیدا کنند.

«جدایی نادر از سیمین» نه محصول بحران مدنیت، بلکه تصویری دقیق از آن است؛ فیلمی که توانسته با بیانی روشن و ارتباطی عمیق با مخاطب، جایگاه سینمای جدی ایران را در دوره‌ای که به حاشیه رانده شده بود، دوباره یادآوری کند.

ما داشتیم از سینما پرستاری می‌کردیم. چون نقشی که ما برای مدیریت کلان سینما قائل بودیم نقش باغبان بود. آن‌هایی که باغبان را یک موجود مزاحم می‌بینند در واقع تفاوت باغ را با جنگل در نظر نمی‌گیرند.

زمانی در شهری دنبال آدرسی می‌گردیم که پیدا نمی‌کنیم. اما نمی‌توانیم بگوییم که گم شده‌ایم. اینکه می‌گویم پیشخوان فرهنگی را از دست داده‌ایم به این معنی نیست که ما آدرس نداریم یا آدرس را پیدا نمی‌کنیم، ما در این شهر گم شده‌ایم.