دنبال کردن کنش‌های جامعه ایرانی در همین چند سال حکایت از آن دارد که خردمندی و واقع‌نگری و شکیبایی در احوالش موج می‌زند. دیگر آن را موجودیتی دستخوش احساسات و سانتیمانتالیزم نمی‌توان نامید. می‌توان گفت فرهیختگی در آن به ظهور رسیده است. زیرا مدتی است که برآیند خردِ جمعی مشغول پس زدن محصولات جهل و نادانی و دروغ است.

ظرف مدت کوتاهی که از عرض اندام اولیه آنها گذشت و موصل با آن وضعیت رقت‌انگیز به دستشان سقوط کرد، دیگر همه گوش به زنگ شدند. داعش به هرکجا نظر ‌انداخت، ساکنینش به وحشت افتادند. تا به جایی نزدیک می‌شود همه از خوف خانه و زندگی را به خدا سپرده و ترک مال و ملک می‌کنند.

گفتم که دیوار خانه من با خانه همسایه نازک بود. برای همین اغلب حرف و سخن اهل خانه همسایه را می‌شنیدم و استراق سمع می‌کردم. از خاطرات آن همسایگی چیزهایی به یاد دارم. یک وقت فروغ دست‌هایش را در باغچه کاشت و پیچک از در و دیوار خانه من بالا رفت و خیالم را سبز کرد.

اگر بخواهیم به برندسازی در گردشگری ایران بپردازیم، پیش از هرچیز باید به این سؤال پاسخ دهیم: آیا ایران مکانی است فاقدِ تاریخِ طولانی، غنای فرهنگی، و تنوعِ طبیعی؟

اگر بخواهم با خود صادق باشم باید همه را رها کرده و به یک کتاب بپردازم. نوشته‌ای که نه می‌توانم رمان بدانمش، هرچند مانند رمان درگیری عاطفی برایم ایجاد کرد، و نه می‌توانم شعر بناممش، هرچند مرا مشحون از احساسات شاعرانه ‌کرد. کتابی که بارها خوانده‌ام، و اگر اغراق نباشد بیش از سیصد نسخه از آن را خریدم تا به کسانی که دوستشان داشتم هدیه دهم که دوستانم را نیز در این داشتنِ نغزِ باشکوه شریک کنم: «زمین انسانها» اثر آنتوان دو سنت اگزوپری.