فرهنگ‌های مختلف در ایران خاستگاه سرزمینی و جغرافیایی متفاوتی دارند که سبب شده هنرها و نقش‌های متفاوتی را پدید آورند. همین تفاوت‌ها وقتی در سایۀ پیوندهای عمیقِ جهان ایرانی قرار می‌گیرد، شاهد وحدت فرهنگی هستیم.

چرا ما همه، از سینما و هنر انتظار داریم که به ارزش­های انقلاب تقرب پیدا کند. چرا از امور دیگر چنین توقعی نداریم؟ شاید این، اشتباه باشد. هیچ کس توقع ندارد که اقتصاد به ارزش‌های انقلاب تقرب پیدا کند. وقتی سوابق 34 سال اخیر را بررسی می‌کنیم، روشن است که هیچ موضوعی به اندازة حوزة فرهنگ و هنر و به­ویژه سینما، در این زمینه تحت فشار نبوده و تلاش نکرده است.

جشنواره تهران به این شکل بود که هرقدر تولیدات داخلی سینمایی ما افول پیدا می‌کرد، جشنواره تهران باشکوه‌تر برگزار می‌شد. جشنواره اول هم با چنین رویکردی آغاز به کار کرده بود، بنابراین چندان معطل این که ما سینما داریم یا نداریم نمانده بود.

در سال‌های ابتدایی حضور در صداو سیما در گروه پخش بودم. خاطرم هست که تا ماه‌ها در تلویزیون تولیدی صورت نمی‌گرفت. در واقع ما دچار سرگیجه بودیم. بنابراین، بیشتر برنامه‌هایی که پخش می‌کردیم، زنده و بیشتر هم سخنرانی‌هایی بود که در مکان‌های دیگر صورت می‌گرفت. بعد از مدتی گروه کوچکی تشکیل دادیم که از تصاویر موجود و موسیقی برنامه‌هایی را تولید می‌کرد.

فیلم‌سازان خوب ما کار نقاشان چینی و رومی را توامان انجام می‌دهند، هم نقش می‌زنند و هم صیقل؛ یعنی دقت و هنرمندی و خلاقیت به خرج می‌دهند تا اثری در خور و زیبا خلق کنند و در آن واحد چیزی برمی‌سازند که مسائل مهمی را انعکاس می‌دهد. شاید این آثار به اعتبار آینگی حتی تاثیر بیشتری داشته باشند تا به اعتبار نقش و رنگ. از نظر من هر دو منظر در «گذشته» آقای فرهادی دیده می‌شود.

در سال ۱۳۶۲ که ما عملاً وارد صحنه سینما شدیم وضعیت پیچیده‌ای حاکم بود. سینمای ایران از سال ۱۳۵۶ به لحاظ اقتصادی ورشکست شده بود. پس از آن نیز بخاطر تحولات پس از انقلاب دچار شوک شدیدی شد. در واقع می‌توان گفت برای فعالیت دوباره دست و پا می‌زد.