خاطرم هست همان زمان‌هایی هم که ما در سینما بودیم، بر سر این تفکیک اشکال داشتیم. ما به سهم خودمان زیر بار این تفکیک نمی‌رفتیم. شاهد جالبش هم این است که در سینمای دنیا بهترین فیلم‌هایی را که می‌شناسیم، در عین حال جذاب‌ترین فیلم‌ هم بوده است. یعنی تا قبل از اینکه آقای جورج لوکاس و آقای اسپیلبرگ پیدایشان بشود بهترین فیلم ساینس فیکشن، اودیسه فضایی ۲۰۰۱ کوبریک بود. در عین حال که بیش از همه اهل فکر بود، فیلم‌ جذابی هم بود. بهترین فیلم موفق تاریخ اجتماعی در دنیا فیلم بربادرفته بود و در عین حال پربیننده‌ترین فیلم هم بوده است.

یکی از خصوصیات من در دورۀ مدیریتی‌ام در فارابی این بود که فیلمنامه‌ها را نمی‌خواندم و بیشتر نویسنده‌ها و کارگردانان را ترغیب می‌کردم که سناریویشان را برایم تعریف کنند، این کار هم علت‌های مختلفی داشت که شرحش مفصل است ولی استثنائا پذیرفتم که سناریوی کیارستمی را بخوانم. یکی دو روز بعد دفترچه‌ای صدبرگ فرستاد؛ سناریویی با این عنوان: «خانۀ دوست کجاست؟».

از اردیبهشت ماه سال 62 که فخرالدین انوار معاونت سینمایی وزارت ارشاد را عهده­دار شد، تا شهریور ماه جلسات مستمری در خصوص برنامه ­ریزی در زمینه سینما داشتیم که دادگو در آن جلسات نقش فعالی داشت. زمانی که در نهایت آن جلسات به سرانجام رسید و کارهای مبتنی بر آن برنامه­ریزی­ها را آغاز کردیم از نخستین اقدماتی که باید انجام می­شد تاسیس بنیاد فارابی بود.

اتفاق مثبت و مهم این است که سینما توانسته خودش را زنده نگه دارد. مهم است چون فراز و نشیبی که در این سال‌ها طی کرد، خیلی وقت‌ها جای نگرانی داشت که موجودیت آن را مضمحل کند همین‌قدر که توانست به حیاتش ادامه دهد، فوق العاده با اهمیت است.

وقتی به تاریخ سینمای ایران مراجعه کنید می‌بینید که ما همواره همین کار را کرده‌ایم. سینما در اروپا اختراع شده ولی وقتی به ایران آمده عملا انگار یک بار دیگر این پدیده را اختراع کرده‌ایم. یعنی یک بار دیگر بازتولیدش کرده‌ایم. این بازتولید هم به مفهوم تکنیکال است، هم به مفهوم بیان سینمایی، الگوهای ساخت و معانی دیگر. الان در خارج از کشور سینمای بعد از انقلاب ایران را به چه چیزهایی می‌شناسند؟

بالاخره باید بپذیریم که بعد از انقلاب چیزی به نام سینمای دهه 60 اتفاق افتاد در حالی که همه‌‌ی قرائن دلالت می‌کرد که ما اصلا سینما نداشته باشیم،‌ چون خیلی از کشورهایی که درگیر جنگ شدند در برهه جنگ سینمای خود را از دست دادند، ولی سینمای نوین ما در زمان جنگ ظهور پیدا کرد. این سینما، سینمایی بود که در قیاس با تاریخ سینمای ایران شرایط متفاوتی داشت و می‌خواست خود را با شرایط عمومی‌ای که بعد از انقلاب حاکم بود، تطبیق دهد.