در هر جای جهان کمتر کسی هست که اعتراضی به درآمد هنگفت تاجری سرشناس و خوشنام داشته باشد، ازقضا به‌عکس در غالب کشورها این اشخاص را در زمرۀ سرمایه‌های ملی می‌شمرند و موفقیتش را الگو قرار می‌دهند.

شایعات مقرون به واقع که گوکل و تلگرام و فیسبوک بر سر گلوگاه اطلاعات خصوصی مردم جهان نشسته‌اند و از این طریق راه به اندرون آنها برده‌اند برای جوامعی نگران‌کننده‌تر است که عمق بیرونی و اندرونی آنان کم است و دربارۀ جامعۀ ایرانی کمتر از این دست نگرانی‌ها وجود دارد.

شبکه‌های اجتماعی به ما این احساس را می‌دهد که جهان با اشارۀ انگشتان در محضر ما حاضر است و به کمکش در مقیاس‌های مختلف و در هر زمینه‌ای که مطلوبمان است می‌خوانیم و می‌بینیم و باخبر می‌شویم.

اگر آژیر درست باشد که به جز رعایت حق شهروندی چیزی عاید رانندۀ تاکسی نکرده است. ولی اگر آژیر صحیح نباشد البته حقی از رانندۀ تاکسی ضایع شده است. لذا دستاورد عدم اعتماد گاه خیلی ملموس است؛ ما به حرفهایی اعتماد نمی‌کنیم و جلوی ضایع شدن حقمان را می‌گیریم ولی دستاوردهای اعتماد خیلی ملموس و کوتاه مدت نیست.

آسیب‌ها و خسارات ناشی از جنگ ضربه‌ای کاری بر بدن کشورهای فعال در آن وارد کرد، بطوریکه با تحلیل رفتن قوای اقتصادی و سیاسی و نظامی،‌ ناگهان عرصه برای عرض اندام فرهیختگان باز شد که فرصت را غنیمت شمارند و به میدان بیایند و نهادی فرهنگی در مقیاسی جهانی ایجاد کنند.

بیشتر رنجی که امروز می‌کشیم از همین فقدان عشق است. کم نیست رذائلی که به خاطرش ایرانیان را به خصوص در دورۀ معاصر شماتت می‌کنیم؛ دورویی، تزویر، سودازدگی و دروغگویی و حرص و بخل و حسد و تکروی و... .