از دیگر ویژگی‌های مواد فرهنگی موجود در هر لایه تاریخی این است که در آن لایه تاریخی افتاده‌اند یعنی گذاشته نشده‌اند. تفاوت این دو این است که اولی از روی بی‌ارادگی است و دومی ارادی. در بی‌ارادگی خطا و اغراق و حب و بغض وجود ندارد و در افعال ارادی می‌تواند همه اینها وجود داشته باشد.

سرزمین ما ایران، به شهادت دانایان، در صدمین سال تولد همه هنرها، در هر زمان که بوده، سهمی در تحقق و اعتلای آن داشته است. در قلمروی سینما، این هنر نوظهور نیز ما بالاخره در آخرین دهه، در فتح قلمروهای تازه نقش شایسته خود را ایفا کردیم.

دریغ که آنچه بازار، زیبایی می‌خوانَدَش و گاه بر روی آن قیمت‌های کلان می‌گزارد زیبایی نیست. زیبایی به چنین معامله‌ای تن نمی‌دهد. زیبایی از غایتی که برای آن پدید آمده جدا نمی‌شود. پس آنچه بازار به جای زیبایی عرضه می‌کند چیست؟

 در بدو ورودم به صداوسیما صمیمیتی با هم یافتیم. تازه‌وارد بودم و در جستجوی چهرۀ آشنایی او را یافتم و اسباب آشنایی‌ام با چم‌وخم‌های فضای جدید همو بود. به تدریج این مراوده از تلویزیون به سینما کشیده شد. اوایل سال ۱۳۶۲، وقتی تلویزیون را به قصد سینما ترک کردم ارتباطم با او قطع نشد. او هم مایل بود که تجربیات حرفه‌ای در سینما را شروع کند و به همین بهانه با بنیاد فارابی رفت و آمد داشت.

اگر ما در نسبت اخلاق و هنر درگذشته تأمل ‌کنیم، متوجه می‌شویم که پرداختن به یک حرفه تبدیل به مسیر تربیت و سلوک شخص می‌شد. توجه داشته باشید که وقتی‌ در عالم سنت، صحبت از تربیت می‌شود دو کیفیت از تربیت همیشه منظور بود؛ کیفیتی که می‌توان «تأدیب» نامید.

 مدتی است که دوباره شهر عرصۀ وقوف و تماشا شده. ما دوباره بینایی‌مان را به دست آورده‌ایم. حتی عکسهایی که در فضای مجازی اطرافیانمان منتشر می‌شود حکایت می‌کند که شهر دوباره به پس‌زمینۀ تصاویر برگشته؛ ما زیبایی‌های شهر را می‌بینیم و بهترین شاهدش این است که میل داریم روی پل طبیعت، با منظرۀ البرز و در کوچه و پس‌کوچه‌های قدیمی عکس بگیریم.