آسیب‌ها و خسارات ناشی از جنگ ضربه‌ای کاری بر بدن کشورهای فعال در آن وارد کرد، بطوریکه با تحلیل رفتن قوای اقتصادی و سیاسی و نظامی،‌ ناگهان عرصه برای عرض اندام فرهیختگان باز شد که فرصت را غنیمت شمارند و به میدان بیایند و نهادی فرهنگی در مقیاسی جهانی ایجاد کنند.

بیشتر رنجی که امروز می‌کشیم از همین فقدان عشق است. کم نیست رذائلی که به خاطرش ایرانیان را به خصوص در دورۀ معاصر شماتت می‌کنیم؛ دورویی، تزویر، سودازدگی و دروغگویی و حرص و بخل و حسد و تکروی و... .

به میزانی که جامعه از شرایط بحرانی خارج می‌شود شأن کیفی هر موضوع به آن برگردانده می‌شود بطوریکه در نقاط عطفِ خوش‌احوالیِ اجتماعی هر چیزی بهانه‌ای است برای «زندگی کردن». غذا می‌شود فرصتی برای لذت بردن از عطر و طعم دلخواهمان.

به یاد دارم جریان آبگیری سد سیوند در اوایل دهه ۱۳۸۰ موجی از دلواپسی را در میان خیرخواهان میراث فرهنگی کشور برانگیخت. از یک سو وزارت نیرو و کشاورزی قرار داشت که بواسطه این سد در پی گره‌گشایی از مشکلات منطقه بود و طبیعتاً بخشی از اهالی منطقه نیز تمنا داشتند از این طریق رونق و آبادانی را تجربه کنند.

شبکه‌های اجتماعی در هر وضعیت از احوالات جامعه نقش متفاوتی ایفا می‌کند. در شرایطی که فضای بیرونی مستعد ایجاد جامعه است و در اجزا تمنای پیوند وجود دارد؛ شبکه‌های اجتماعی با رسوخ در فضاهای خالیِ بین اجزا ارتباط را تسهیل و فضاهای خالی را پر می‌کند.

بسیاری تلاش می‌کنند که توضیح دهند چطور ایرانیان پس از اسلام به سختی توانستند نوروز را که آیینی باستانی بود با مضامین اسلامی پیوند بزنند و آن را حفظ کنند ولیکن به نظر من به عکس، ایرانیان تلاشی برای این پیوند نکردند؛ ایرانیان مسلمان شدند چون نوروز را جشن می‌گرفتند، مسلمان شدند چون اهل دل بودند و در این رمزی بزرگ است اگر بفهمیم.