با گذشت حدود چهاردهه از آغاز این قرار، شاید برای داوری دربارۀ سینمای ایران سنجه‌ای بهتر از مرور جشنواره‌های فیلم فجر از آغاز تا به امروز نباشد؛ تا ضمن آن دریابیم آنچه بر اثر این ممارست چهل‌ساله به دست آورده‌ایم تا چه اندازه راضی‌کننده است. این جشنوارۀ اخیر قاعدتا باید آن منزلگاهی باشد که چهاردهۀ پیش آن را در ذهن تصور می‌کردیم و برای رسیدن به آن نقشه می‌کشیدیم و مسیر را ریل‌گذاری می‌کردیم. حال باید بپرسیم آیا واقعا این همان جایی بود که چشم داشتیم یا جز آن است.

چرا قصه لیلی و مجنون مدام نوشته و نو می‌شود؟ این قصه که قبلاً یکبار گفته شده است! زیرا جامعه نیاز دارد که این قصه در شرایط جدید، در اندازه‌ها و در محیط خود دوباره نو شود. مثل درختی که باید برگ‌هایش در پاییز بریزد و در بهار دوباره جوانه بزند.

اما چرا شد عزت سینمای ایران؛ چون با مناعت طبع عرصۀ هنر را پیمود. با اینکه رقیق‌القلب بود و «نه» گفتن برایش دشوار بود ولی به خیلی کسان و جاها «نه» گفت. آنقدر حاضر نشد که خود را چون کالا، کف بازار هنر عرضه کند و به سیم و زری بفروشد که چون سکه‌ای تمام‌عیار عزیز و گرانقدر شد تا بدانجا که حضور او در فیلم و یا حمایتش از اثری معیاری بود که فیلم و فیلمنامه و کارگردان لایق را بازشناسیم.

او با پنهان کردن خود آنچه دیگران پنهان می‌کردند را پیدا می‌کرد. او فهمیده بود که هر کسی و هر چیزی ظاهری دارد و باطنی و باطن خوب می‌داند که چطور خود را در پشت ظاهر قایم کند. لذا در طول تاریخ سینما و عکاسی بسیار بوده‌اند کسانیکه کاری جز ثبتِ ظاهر نکرده‌اند؛ ظاهرِ آدمها، ظاهر درخت، ظاهر کویر و ... .

یادت هست درست شبی که اظهاری رئیس جمهور شد و ما فیلمهای اعتراضات و عکس و اسلاید و آثار دانشجویان نقاشی را در چند چمدان جمع کردیم که با خودت به لندن ببری و فیلم را در آنجا تدوین کنید. آنزمان اصلا فکرش را هم نمی‌کردیم که انقلاب زودتر از تمام شدن کار فیلم، به سرانجام برسد و اولین اکران لیلة‌القدر از تلویزیون رسمی باشد.

در همان سالها پرویز خان مسئولیت انجمن روشنفکران کلیمی در ایران را برعهده داشت. چه در دوران تحصیل و چه در محیط کار کم‌نبودند کلیمیانی که با ایشان حشرونشر داشتم ولی فرصت آشنایی با پرویزخان فرصت مغتنمی بود برای اینکه بتوانم تصویری تمام‌قدتر و شفاف‌تر از جامعۀ کلیمیان ایران پیدا کنم؛ نه فقط احوالات معاصر ایشان را، بلکه خصوصیات ایشان را با همۀ عمق تاریخی‌اش.