زمانی که دانشجویان در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند و آنجا را اشغال کردند، اگر از سوی متن جامعه حمایت نمی‌شدند امکان نداشت تاب تداوم تا ۴۴۴ روز را بیاورند. سابقه تحقیرآمیز مداخلات دولت آمریکا در تاریخ معاصر ایران چنان بود که همه بالاتفاق آنان را مقصر گرفتاریها و بدبختیهای کشور می‌دانستند و به همین دلیل جامعه حاضر به پرداخت هزینه‌های خرق آداب روابط بین‌الملل و اشغال سفارت بود.

باید بدانیم به همان اندازه كه سیاه‌نمایی درست نیست، سفیدنمایی هم خوب نیست و باعث می‌شود كاركرد و ارزش یك رسانه از بین برود و باید واقعیت‌ها عنوان شود؛ بدون سیاه‌نمایی و یا سفیدنمایی.

مسوولیت‌پذیری، عنصر گمشده جامعه امروزی ماست. عنصری كه روایت می‌كند؛ هیچ‌كس در این جامعه حاضر نیست اشتباهاتش را بپذیرد و همین عدم پذیرش است كه آسیب‌های اجتماعی و حتی آسیب‌های محیطی مثل سیل را به وجود می‌آورد.

تكنولوژی اینترنت و حضور در فضای مجازی اتفاقی است كه در ١٠ سال اخیر در زندگی ایرانی‌ها افتاده و باید به آن به شكل دیگری نگاه كرد. باید به جای جبهه‌گیری، آن را پذیرفت و قبول كرد كه می‌تواند كمك‌ساز باشد.

مسیر رشد و ترقی فرهنگ اروپایی‌ها چنان بود که آنان را به آنچه مدرنیزم می‌خوانیم، رساند. از درون این فرآیند محصولاتی مثل مک‌دونالد و جاز و کامپیوتر و فیزیک اتمی بیرون آمده که اگر درخت فرهنگشان نبود، اینها نیز پدید نمی‌آمد.

 اعتماد به نفس بازیافته کمک خواهد کرد درهای بستۀ زیادی که پیش روی ما هست و شاید روزگاری خود را عاجز از باز کردن آن می‌دانستیم و یا از روی ضعف اعتماد به نفس بر آن بودیم که با فریاد زدن بازشان کنیم اکنون با تدبیر و تعقل باز کنیم. جامعۀ ما اگر این عطش را سرمایه‌اش بداند فرصت پیش‌آمده را به «وقت» تبدیل خواهد کرد و نقطۀ عطف دیگری در تاریخ رقم خواهد زد.