من با فیلم‌سازانی روبه‌رو شده‌ام که چون زمان کوتاهی از نمایش فیلمشان می‌گذشت، نقد خوب را نمی‌پذیرفتند و عصبی می‌شدند، ولی هنگامی که فیلم بعدی خود را می‌ساختند، همان حرف‌ها به نظرشان معقول و منطقی می‌رسید و از آن‌ها استفاده می‌کردند. یعنی فیلم‌ساز پس از مدتی در مقام تعلم از منتقدین قرار می‌گرفت.

معمولاً كسانی كه سینمای تجربی را ترجمه سینمای اكسپریمنتال می‌دانند، این معنا را در ذهن دارند. ولی فكر می‌كنم كه در كشور ما و در وضعیت فرهنگی‌ای كه اكنون در آن به سر می‌بریم شاید بتوان گفت كه سینمای تجربی باید قاعدتاً یك معنا و مفهوم دیگری داشته باشد.

در سینمای امروز علی‌رغم همۀ کشاکش‌ها و نابسامانی‌ها آن‌قدر نقطۀ روشن هست که بی‌تردید باید فردا در انتظار سینمایی باشیم که چشم همه را خیره کند. می‌گویید نه؛ فکر می‌کنم با این «نه» شک‌آلود گرفتار چند سؤال دیگر شدید.

یکی از وظایف فرزانگان ما در طول تاریخ پرفراز و نشیب سرزمینمان آن بود که پرده‌هایی که موجب نسیان و لکنت فرهنگ ایرانی در تعامل جهانی شده را کنار زنند. عظمت کار فردوسی در سرودن شاهنامه، نوبه‌نو کردن جنبه‌های بسیاری از فرهنگ ایرانی بود که بیم خاموش‌شدنش می‌رفت و او به این معنی «عجم زنده کرد».

همانطور که نوروز روزها و ماه‌ها و سالها را از روزمرگی خارج می‌کند و همۀ زمانها در نسبت با نوروز است که شأن و شخصیتی پیدا می‌کنند در سینمای ایران نیز جشنواره حیات سینما را از افتادن به دام روزمرگی می‌رهاند و برای آن شرایط دراماتیک و به یادماندنی‌ای را رقم می‌زند.

که کاشانی یعنی باباافضل کاشانی عارف نامدار سدۀ ششم هجری که سرآمد عرفای عصر بود و وی را به سعۀ صدر و وسعت مشرب ستوده‌اند؛ کاشانی یعنی خاندان ابوطاهر کاشانی که در سده‌های ششم تا نهم هجری فن ‌سفال‌گری را به چنان‌درجه‌ای از لطافت و کمال رساندند که از آن پس سفالهای لعابدار از هر قسم نام «کاشی» گرفت