از ویژگیهای دیگر ایران، نشستن بر تلاقی‌گاه کمربند بیابانی و کمربند کوهستانی است. جایی که دامنه‌های پرشیبش سد بسط حیات است و در نواحی پست آن کمبود آب و شوری خاک زراعت را دشوار می‌کند.

معماري گذشته حال و هوا و کيفيتي خاص داشت، و نکاتي در آن رعايت می‌شد که حضورشان در معماري جديد به دیده نمی‌آید. علت آن بیشتر بازمی‌گردد به تلقي گذشتگان از انسان، مراتب وجودي انسان، و نیازهای مراتب وجودي انسان.

پایداری حتی در معنای لغوی دال بر تداوم و دنباله‌داری است و تا ابتدای قرن اخیر هر امر و فعلی که در کشور سر می‌زد چیزی جز پایداری نمی‌دیدیم و این پدیده، اصلا مسئله جدیدی در اندیشه ایرانی نیست. این یک سده اخیر است که چون دچار ناپایداری شده‌ایم و همه ابعاد زندگیمان تحت تاثیر قرار گرفته، به دنبال راه نجات، از پایداری سخن می‌گوییم.

به هر حال امروز کمتر غیرپاریسی‌ای هست که مغلوب تصویرسازی تبلیغاتی از پاریس نشده باشد و با شنیدن نام پاریس، شهری رویایی، رومانتیک، آرمانی را به خاطر نیاورد؛ شهر عشق، هنر، معماری، خاطره، فراغت، زیبایی، و زادگاه بسیاری دانش‌ها، ابتکارات، مکاتب، صنایع، و مفاخر جهانی.

در کنارِ مستنداتی که از آثارِ معماری و شهرسازیِ ایران گردآوری می‌شود، و صد البته وجودِ همة انواع و اقسامِ آن لازم و ضروری است، حضورِ واسطه‌ای که بتواند فارغ از جزئیات، عطر و طعمِ عمارت و شهرِ ایرانی را هم به مخاطبان منتقل کند بسیار حیاتی است.

اکنون هم به قیاس گذشته، اشتباه است اگر تصور کنیم حفاظت از میبد منحصر به حفاظت از نارین قلعه و خانه‌های تاریخی و کاروانسرا و یخچال میبد و اساسا «کالبد میبد» است؛ محافظت از میبد یعنی حفاظت از «باطن و دل میبد».