زبان یکی از مهمترین سطوح تماس با فرهنگ و دریافت آن است. البته بسیارند مظاهر فرهنگی که سرشتی زبانی دارند، لیکن مهمترین این مظاهر در انتقال فرهنگ خودِ زبان است. فرهنگ از مجاری آموزش زبان، خصوصا در بدو کودکی و از طریق مادر به فرزند منتقل می‌شود. آموختن زبان در کودکی رسمی و تحصیلی نیست؛ بلکه ناخودآگاه و در خلال جریان طبیعی زندگی است.

خطر حبس شدن باستان‌شناس در جزئیات و یا دست به قلم نشدن ایشان برای عرضۀ تحلیلی علمی وقتی آشکارتر می‌شود که بدانیم پژوهشهای باستان‌شناسی چه به لحاظ مالی و چه انسانی پرهزینه‌تر از دیگر اقسام پژوهشها دست‌کم در حیطۀ علوم مرتبط با میراث‌فرهنگی است.

از آنجا که در عرصۀ ورزش اشیاء نمادین چون مدالها و جامها و بازوبندها فراوان است، بسیار در معرض این خطریم که به قرار دادن همین اشیاء در موزه اکتفا کنیم و احساس کنیم مثلا اگر مدال کسی را در موزه قرار داده‌ایم او را به تمامه معرفی کرده‌ایم.

این پرسشی راهگشاست و شاید پیدا کردن پاسخ آن نه صرفا منوط به تأمل در تاریخ معماری بلکه نیازمند همه‌جانبه‌نگری باشد؛ مادۀ اصلی ساختن خشت، خاک است. در ادبیات فارسی طوری از خاک یاد شده که پنداری خداوند پست‌تر از خاک نیافریده؛ «خاک پای کسی بودن»، «خاکی بودن»، «از خاک برکشیدن» و «به خاک افکندن» از این جمله است.

سفر وزیرخارجۀ فرانسه بعد از سالها به ایران احتمالا فقط علل سیاسی داشت و همزمانی آن با افتتاح نمایشگاه لوور در موزۀ ملی، نیز به احتمال زیاد اتفاقی است. اما حضور او در این افتتاحیه قطعا اتفاقی نیست. بنابر پروتوکلهای سیاسی وقتی وزیر خارجۀ کشوری در مراسمی حضور می‌یابد که همتایش نیز در این مراسم حاضر باشد.

اگر از مردم بخواهیم پنج موزۀ مشهور را بشمارند، بی‌شک نخست از لوور یاد می‌کنند و ای‌بسا بعد از لوور، موزۀ دیگری را نشناسند. حال این مهمترین موزۀ جهان وقتی در ایران نمایشگاهی می‌گذارد پیامش برای ایرانیان این است که لوور شأن ایرانیان را به‌جا آورده و دست دوستی به سمتشان دراز کرده است. لذا ایرانیان نیز ضروری می‌دانند که به استقبال لوور روند و این دست دوستی را به گرمی بفشارند.