به دلیل تحولاتی که از ابتدای دهه هفتاد در کشور ما اتفاق افتاد باید شرایط کشورمان را از نظر مدیریت فرهنگی به دو دوره تقسیم کنیم.  طی دهه هفتاد رفته رفته پیشرفت‌های تکنولوژیکی مثل اینترنت و ماهواره وارد کشور شدند و شرایط فرهنگی را تحت تأثیر خود قرار دادند.  هر حکومتی خواستار نوعی مدیریت فرهنگی است و نمی‌توانیم این را منکر شویم اما نکته مهم این است که قبل از سال ۷۰ مکانیسمی که برای مدیریت فرهنگی کاربرد داشت نظارت و حمایت بود و البته نظارت هم پررنگ‌تر بود.

سينما به معني هنر، از نظر ظاهري، تشابه بسياري با سينما به ‌مفهوم رسانه دارد. اما اين دو نوع از نظر ذات و نهاد كاملاً با هم فرق دارند. من در اينجا درصدد مدح «سينما به ‌عنوان هنر» و «ذم» سينما به مفهوم رسانه نيستم (و حتي بايد اضافه كنم كه در هر دو نوع، آثار خوب وجود دارد) و فقط درصدد بيان اين مطلب هستم كه دو نوع سينما داريم و از آنجا كه بحث در باب فيلم‌نامه است، فكر مي‌كنم تقسیم‌بندی این‌چنینی لازم باشد.

هدف سیاست‌های سینمایی این است که گرایش از مرکز و تهران به سمت شهرستان‌های کشور متمایل شود. وقتی صحبت از سینمای ایران می‌شود، سینمای کل کشور باشد نه سینمای تهران.

هدف بنیاد فارابی، کمک به راه‌اندازی فیلمسازی است، و نه طولانی کردن فهرستی از فیلمهایی که توسط بنیاد ساخته می‌شود. موفقیت بنیاد، هنگامی است که دیگر وجود نداشته باشد. یعنی امیدورایم به چنان موقعیتی برسیم که برای تولید فیلم، دیگر نیازی به بنیاد فارابی نباشد.

سینماگر ما باید راجع‌به موضوعی فیلم بسازد که آن را می‌شناسد. سینماگرانی راجع‌به جنگ فیلم می‌سازند که یا به جبهه نرفته‌اند، یا رفته‌اند و آن را نمی‌شناسند.

گفت‌وگو با سیدمحمد بهشتی هم می‌تواند یک اتفاق رسانه‌ای باشد و هم خاطره ارزشمندی را بسازد که هرگز از یاد نمی‌رود. این را بدون اغراق می‌نویسم. او شیرین سخن می‌گوید و کلامش نوعی روایت‌گری ذاتی و تصویرسازی اکتسابی را با خود همراه دارد، آدم را لبریز از شوق بیشتر دانستن می‌کند.