بعد از پیروزی انقلاب نیز چند دوره در سینما وجود دارد. یك دوره از سال 1357 كه انقلاب اسلامی پیروز شد تا پایان سال 61 و اوایل 62. به نظر بنده اصطلاح دوران سرگیجه مناسبت‌ترین تعبیر برای این دوره است. دوره‌ای كه هنوز هیچ خط مشی روشن سینمایی وجود نداشت.

از جشنواره فجر سؤال شده است كه چرا فلان فیلم ساخته شده است؟ این امر چه ربطی می‌تواند به جشنواره فیلم فجر داشته باشد، ما نمی‌دانیم! بعد سیاست‌های معاونت امور سینمایی مورد سؤال قرار می‌گیرد كه چرا یك فیلم خاص ساخته شده است؛ و یا یك یا دو فیلم را نماینده كل سینما قلمداد كرده‌اند. اگر همه این موارد را از هم تفكیك كنیم، متوجه غلط بودن صورت مسئله از ریشه می‌شویم.

کشوری می‌تواند سینما داشته باشد که در آن یک‌ سری قضایا حل شده باشد. یعنی در آن کشور امنیت وجود داشته باشد، حاکمیت و حکومت قوی باشند، اقتصاد قوی باشد. اگر این‌ها وجود داشت، شرایط سالم و طبیعی برای فعالیت فرهنگی هم به وجود می‌آید.

زمانی، اوایل انقلاب اگر کسی می‌آمد شعار تندی می‌داد، ما می‌پذیرفتیم. چون قضیه ساده بود. شما نگاه کنید به گروهک‌هایی که اوایل انقلاب مطرح بودند، ببینید چه شعارهای عوام‌فریبانه‌ای می‌دادند، اما عملاً چه حادثه‌ای اتفاق افتاد؟ آیا ما می‌توانستیم بدون توجه به ماهیت این افراد بر اساس شعارهایشان قضاوت کنیم؟

وقتی در سینما یک فیلم ساخته می‌شود مثل خانه دوست کجاست برخورد مطبوعات با آن خنده‌دار است. برخی به عنوان فیلم سیاه از آن نام بردند. عملاً حرکت مطبوعات به نحوی بود که باعث می‌شود تماشاچی‌ها از دیدن آن محروم شوند.

نفس حضور در صحنه‌های بین‌المللی حكایت از موفقیت ما دارد. اگر سینمای ما چیزی نداشت، موفق نمی‌شد؛ زیرا با دست خالی نمی‌توان در این صحنه‌ها حضور داشت. در هر حال «بیهوده سخن بدین درازی نبود».