ﺁﺛﺎﺭ ﻫﻨﺮي ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩﺷﺎﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﻲ ﺳﻴﺮ ﺣﻴﺎﺗﻲﺍي ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺁﺩﻣﻴﺰﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ: ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺛﺎﺭي ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺟﻨﻴﻨﻲ ﺳﻘﻂ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ؛ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﻴﻠﻤﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪﺗﺎي ﺁﻥ ﻛﺴﻲ ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ﻧﻤﻲﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻩ ﻓﻴﻠﻢ ﺍﺳﻢ ﻭ ﺭﺳﻤﻲ ﺩﺭ ﻣﻘﻴﺎﺱ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎﺑﻘﻲ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺟﻨﻴﻨﻲ ﺳﻘﻂ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﻛﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻏﻠﺒﺸﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﭼﻨﺪﺍﻧﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﻲ ﻣﻲﻣﻴﺮﻧﺪ؛ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩي ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﭙﺮي ﻛﺮﺩﻥ ﻋﻤﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺭﻭﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻗﻠﻴﻠﻲ ﺁﺛﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻲﻣﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﻭ ﻧﺴﻞﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻲﻣﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺁﺛﺎﺭي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺷﺎﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎﺗﻨﺪ. ﭘﻨﺪﺍﺭي ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﺔ ﻧﺎﻣﻴﺮﺍﻳﻲ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﺑﺮﺍي ﻣﺜﺎﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻭ ﺳﻌﺪي ﻳﺎ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﺔ ﻓﺮﺩﻭﺳﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺮﺻﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ؛ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ ﻳﺎ ﻣﺜﻨﻮي ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺭﺍ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻴﻢ، ﻳﺎ ﻓﻲﺍﻟﻤﺠﻠﺲ ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺳﺨﻨﻤﺎﻥ ﺑﻴﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺳﺪﻩﻫﺎ ﻓﺎﺻﻠﺔ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﺔ ﺧﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﺩ، ﺗﻮ ﮔﻮﻳﻲ ﺍﺻﻼ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍي ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺷﻌﺮ ﺑﻲﺯﻣﺎﻥ ﻣﺪﻳﻮﻥ ﺣﺎﺻﻠﺨﻴﺰي ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻲ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺩﻥ ﺷﺎﻋﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺷﻌﺮﺍي ﻓﺎﺭﺳﻲﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ: ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﺁﺑﺎﺩيﺍي ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺳﺮﺍﻍ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﺷﻌﺮﺍﻳﻲ ﻧﭙﺮﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍيﺑﺴﺎ ﺑﻲﺍﻏﺮﺍﻕ ﻫﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﺾ ﻃﺒﻊﺁﺯﻣﺎﻳﻲ ﻳﻚ ﺑﻴﺘﻲ ﺷﻌﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﻤﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺷﻌﺮ، ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺷﻌﺮﺍ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﺑﻴﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﺔ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻲ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻴﺎﺱ ﺩﺭﺑﺎﺭﮤ ﺁﺛﺎﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﻲ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪ: ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﻨﻤﺎي ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻨﻲ ﺳﻘﻂ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ؛ ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﻴﻠﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﻚﺳﺎﻟﮕﻲ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻨﺪ؛ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻛﻤﻲ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻃﻲ ﻋﻤﺮ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺩﻩﺳﺎﻟﻪ ﻣﻨﻘﻀﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻗﻠﻴﻠﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﺸﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﺔ ﺁﻥ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ˝ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ¸ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡﺷﻨﺎﺳﻲ ﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻦ ﺣﺲ ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋي ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﻳﻜﻲ ﺩﻭ ﻧﺴﻞ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻋﻤﻮﻣﻲﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻲﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺭﻫﮕﺬﺭ¸ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻦ ﺣﺲ ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﮋي ﻏﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻫﻴﭻ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯي ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﻨﻤﺎي ﺟﻬﺎﻥ ﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﺣﺘﻲ ﭼﻨﺪ ﻧﺴﻞ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﻲﺍﻧﺪ: ﻓﻴﻠﻢﻫﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺑﺮﺑﺎﺩﺭﻓﺘﻪ، ﻛﺎﺯﺍﺑﻼﻧﻜﺎ، ﺍﺩﻳﺴﺔ ٢٠٠١، ﭘﺪﺭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻳﻦ.
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ ﻓﻴﻠﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻤﺎي ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﻌﺪﻭﺩي ﻓﻴﻠﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﻲ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﻌﺪﻭﺩي ﺍﺯ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﻧﻈﻴﺮ ﻋﻠﻲ ﺣﺎﺗﻤﻲ، ﺑﻬﺮﺍﻡ ﺑﻴﻀﺎﻳﻲ، ﻋﺒﺎﺱ ﻛﻴﺎﺭﺳﺘﻤﻲ ﻭ ﻧﺎﺻﺮ ﺗﻘﻮﺍﻳﻲ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻋﻤﺮ ﺣﺮﻓﻪﺍيﺷﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩي ﻓﻴﻠﻢ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻨﻲ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﻧﺎﻣﻪ ﺛﺒﺖ ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻬﻢ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﻳﻴﻢ ﻫﻤﺔ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﺍﺯ ﺗﻄﺎﻭﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻩ، ﺩﺳﺖﻛﻢ ﺑﺨﺸﻲ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻪﻫﺎﻳﺶ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﮔﺎﻭ، ﻫﺎﻣﻮﻥ، ﺳﺎﺭﺍ، ﭘﺮي، ﺑﺎﻧﻮ، ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻪ ﺁﺛﺎﺭي ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﺔ ﺑﻲﺯﻣﺎﻧﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻧﺘﻴﺠﺘﺎ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻛﺴﺎﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺳﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺮﺍﺙ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺳﻴﻨﻤﺎي ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪﻭﺍﻗﻊ »ﻣﻴﺮﺍﺙ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ« ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﻮﺯﻩ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﺎﻋﺖ، ﻧﻪ ﻫﻤﺔ ﺁﺛﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻠﻜﻪ ﺁﺛﺎﺭي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﺯ ﭼﺮﺧﺔ ﻛﻮﻥ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻫﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﺔ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻲ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ: ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ، ﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻧﻘﺶﺟﻬﺎﻥ، ﻳﺎ ﭘﻞ ﺧﻮﺍﺟﻮ ﺑﻪﺭﺍﺳﺘﻲ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﮤ ﻣﻴﺮﺍﺙ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺪﻳﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻧﻘﺶ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻮﮤ ﺭﺳﻴﺪﮤ ﺩﻩﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻣﻌﻤﺎﺭي ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻴﻜﻦ ﻋﻤﺮ ﺳﻴﻨﻤﺎي ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻜﺼﺪ ﻭ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻴﺎﺱ ﺣﻼﻭ ¸ﺕ ﺛﻤﺮﺍﺗﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮ ﻳﻜﺼﺪﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺳﻨﺠﻴﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﻲﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ: ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺯي ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻫﺔ ﺷﺼﺖ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﻣﻲ ﺁﻣﺪ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﻋﻼﻗﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻢ «ﭼﺮﺍ ﺭﻓﺘﻪ؟.»! ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻢ ﺭﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ »ﭼﺮﺍ ﺑﺮﮔﺸﺘﻲ؟.«! ﻋﻠﺖ ﭘﺮﺳﺸﻢ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺟﺎﻳﺰﮤ ﻓﺴﺘﻴﻮﺍﻝ ﺷﻴﻜﺎﮔﻮ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺁﺩﻡ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩﺍي ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﺘﺎ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻛﺎﺭ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻛﻨﺪ. ﺍﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺑﻮﺩﻡ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﻓﻴﻤﺴﺎﺯ ﺍﺯ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎي ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻲﺯﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﻞ ﻋﻤﺮ ﺣﺮﻓﻪﺍيﺷﺎﻥ ﺣﺘﻲ ﺷﺪﻩ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﺧﻮﺵﺷﺎﻧﺲﺗﺮﻳﻦﻫﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﻃﻲ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻲ ﻧﺼﻴﺒﻢ ﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﺣﺘﻤﺎ ﺳﺎﻟﻲ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻛﺮﺩ؛ ﺍﻟﺰﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻲ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﻧﺴﺎﺧﺖ ﻭﻟﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺮﻛﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻛﺎﺭﻫﺎي ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﻛﺮﺩ.
ﺑﺮﺍي ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﺷﺪﻥ ﻧﺎﻡ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻤﺴﺎﺯ ﺣﺘﻲ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻲﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻛﺎﻓﻴﺴﺖ! ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻬﺮﺟﻮﻳﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻲ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﻓﻴﻠﻢﻫﺎي ﺩﺭﻗﻴﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺑﺮﺍي ﻣﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺍﻧﺶ ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺩ.
منبع: مجله بخارا به یاد داریوش مهرجویی، تیر ۱۴۰۴
