به مناسبت هفته وحدت
کشور ما از لحاظ تنوع فرهنگی، یعنی تنوع ادیان، مذاهب، روایات، مراسم، مناسبات، پوشاک، شیوهها و … از فراوانی فوقالعاده زیادی برخوردار است. از یک سو اگر ماهیت این تنوع را خوب بشناسیم بیشک باید آنرا به مثابه ثروتی بزرگ به جا آوریم. چراکه این تنوع در واقع چیزی نیست جز تنوع مزیتهایی که اهل هر گوشه از سرزمینمان را در آباد ساختن خانه و وطن خود توانا ساخته است. این وضعیت به مثال خاندانی بزرگ با اعضایی پرشمار است که در حوزهها و مسائل گوناگون مهارت دارند و این تنوع ضامن موفقیت آنها شده است.
اما از سوی دیگر به همان ترتیب که مواد مغذی بیشتر مستعد فاسد شدن هستند، چنین کشوری نیز به دلیل تنوع زیاد بهانههای بسیاری برای اختلاف و نقار دارد؛ و اگر بر اثر بحران یا سوتدبیر بهانهها به استدلال تبدیل شود و نقار جای وفاق را بگیرد، اتفاقاً این طور نقارهای خانوادگی تلختر و دردناکتر هم از کار درمیآیند. تنوع زیاد در شرایط نقار ممکن است به فروپاشیهای عظیم و خسارتبار منجر شود و التیام آن شاید به گذشت نسلهای بسیار نیاز یابد.
برای سرزمینی همچو ایران هیچ چیز بهتر از وحدت نیست و هیچ عداوتی بالاتر از صدمه زدن به این عمود جامعه وجود ندارد. پس هرکس که از روی آگاهی یا ناآگاهی، اولویت وفاق و یکپارچگی را بر دیگر مسائل درک نکند، خواه ناخواه زمینه را برای تعمیق نقار آماده ساخته است. حتی اگر در صورت ظاهر هم مدام صحبت از وحدت ادیان، وحدت مذاهب، وحدت ترک و فارس و لر و … کند.
بدترین نوع صدمهای که به وحدت زده میشود را کسانی باعث میشوند که ذیل عنوان کلی تفکیک حق از باطل، خود را حق فرض کرده و هرکس مثلشان نیست باطل میانگارند. تفاوتی هم نمیکند این حق چه باشد و به چه ساحتی نظر داشته باشد؛ از نازلترین و زمینیترین مرتبه گرفته تا متعالیترین و معنویترین آن.
در حقیقت اگر مهمترین رکن منافع ملی را وحدت قرار دهیم آنگاه حق یعنی هماهنگی با وحدت ملی و به تبع آن هرکس در مسیر آسیب به وفاق حرکت کند راه باطل را در پیش گرفته است. پس آنانکه نگرانند تا اعمالشان موجب شود در جبهه باطل قرار گیرند، بدانند محک و ترازویی بیّن و آشکار در میان است و آن تقویت وحدت ملی است.
یادداشتی که در ۱۴ آذرماه ۱۳۹۶، در ستون «نگاه آخر» روزنامه اعتماد منتشر شد.
