او با پنهان کردن خود آنچه دیگران پنهان می‌کردند را پیدا می‌کرد. او فهمیده بود که هر کسی و هر چیزی ظاهری دارد و باطنی و باطن خوب می‌داند که چطور خود را در پشت ظاهر قایم کند. لذا در طول تاریخ سینما و عکاسی بسیار بوده‌اند کسانیکه کاری جز ثبتِ ظاهر نکرده‌اند؛ ظاهرِ آدمها، ظاهر درخت، ظاهر کویر و ... .

یادت هست درست شبی که اظهاری رئیس جمهور شد و ما فیلمهای اعتراضات و عکس و اسلاید و آثار دانشجویان نقاشی را در چند چمدان جمع کردیم که با خودت به لندن ببری و فیلم را در آنجا تدوین کنید. آنزمان اصلا فکرش را هم نمی‌کردیم که انقلاب زودتر از تمام شدن کار فیلم، به سرانجام برسد و اولین اکران لیلة‌القدر از تلویزیون رسمی باشد.

در همان سالها پرویز خان مسئولیت انجمن روشنفکران کلیمی در ایران را برعهده داشت. چه در دوران تحصیل و چه در محیط کار کم‌نبودند کلیمیانی که با ایشان حشرونشر داشتم ولی فرصت آشنایی با پرویزخان فرصت مغتنمی بود برای اینکه بتوانم تصویری تمام‌قدتر و شفاف‌تر از جامعۀ کلیمیان ایران پیدا کنم؛ نه فقط احوالات معاصر ایشان را، بلکه خصوصیات ایشان را با همۀ عمق تاریخی‌اش.

باور دارم که فاطمه‌معتمدآریا خود به محضر این شخصیت تقرب جسته است؛ تقرب جستن موکول به انس و الفت داشتن است و در نتیجۀ این انس است که ملاقات از ریشۀ «لقا» روی می‌دهد و این یعنی یکی شدن. به سخن دیگر میان او و «زن ایرانی» تجانس و قرابتی هست و ایشان دیگر صرفا لباس زن ایرانی را محض ایفای نقش در فیلم به تن ندارد.

ساخت فیلم کوتاه مقدمۀ فیلم بلند نیست بلکه به‌عکس نزد اهل ذوق، هنرمندیِ فیلم‌ساز در فیلم‌های کوتاهش عیان می‌شود.  چنانکه قدر و قیمت رباعی کمتر از قصیده نیست؛ چه بسیار رباعی‌سرایانی که تنها به واسطۀ یک رباعی ماندگار شده‌اند و چه بسیار قصیده‌سرایانی که نام و نشانی از آنان نمانده است.

سینمای ایران در آسمان سینمای جهان همچون ثریا، چلچراغی فریبا و درخشان است. آمدن و بودن این ثریا ممکن نبوده و نیست جز به وجود عیّوق‌هایی که خاضع و فروتن در کنارش از او پاسداری کنند. زنان و مردانی که فقط یک کار را خوب می‌دانند و آن هم این است که زلال و خالص خود را به دست دریا سپارند.